6.3 Rozdziały 9, 10, 11, 12 i 13

ROZDZIAŁ IX: ŻYCIE JEST JAK DRZEWO

Bartosz w poprzednim rozdziale dowiedział się, że trzeba jechać po Nataniela do aresztu. Teraz stresuje się, kto zaopiekuje się pod jego nieobecność Michasią, bo mama "marzyła pewnie o spokojnej nocy", tata "do opieki się nie garnął", a Natalia już wyraziła swoje zdanie. Mimo że dopiero co czytaliśmy, jak to Ala cieszy się z opieki nad maleństwem, a razem to sporo ludzi do zajęcia się jednym dzieckiem. Nawet i opiekunkę można byłoby do tego załatwić – czy oni myślą, że to niegodne jak cesarskie cięcie i nierodzenie w bólach?

– Co się stało? – w głosie Moniki, która do tej pory przysłuchiwała się rozmowie, zabrzmiał niepokój.
– Nat w coś się wplątał. Muszę jechać do Ełku. Dasz sobie radę z małą?

Nataniel wplątał się w coś w ciągu tej godziny-dwóch, odkąd pomachałem mu na do widzenia i pojechałem do domu. Tak, mamo, takich sobie dobieram znajomych.

– Miałam nadzieję złapać choć parę godzin snu, ale pewnie, jedź.

(…)

Chwilę później wsiadał do samochodu i już miał ruszać, gdy na ganek wypadła Natalia.

Z pretensjami, bo od kilku rozdziałów wczuwa się w rolę dyżurnej wiedźmy.

– Nataniel ma kłopoty. Muszę mu pomóc – odparł spokojnym tonem, chociaż poczuł narastającą irytację.

Ty sama sobie pomagaj, jesteś kobietą. Wiedźmą w dodatku, jesteś już samowystarczalna.

– Nataniel ma rodzinę. (...) Chcę, żebyś wrócił do domu, do mnie, do naszej sypialni i naszego łóżka. Żebyś zaopiekował się mną, a nie resztą świata!

Bartosz zaczyna myśleć. Może kto inny pojedzie do aresztu?

Wyjął telefon, wybrał numer do Magdy, ale włączyła się poczta głosowa. Do Mateusza nie miał numeru. Był w kropce.

Najbardziej przydatny numer w całej wiosce smerfów – w końcu Mateusz robi wszystko, co mu się każe – a ten go nie ma. Do Zosi też nie zadzwoni. Był w kropce i koniec.

– Znasz mnie, nie potrafię siedzieć spokojnie, gdy ktoś z rodziny czy przyjaciół potrzebuje mojej pomocy.

Chyba że to moja narzeczona. 

Gdyby zaszła potrzeba, nawet Damianowi, ze względu na to, co kiedyś was łączyło, bym jej nie odmówił.

Nawet Damian jest ważniejszy niż ty! 

Na dźwięk tego imienia Natalia drgnęła. Otuliła się szczelniej kurtką, ukrywając połowę twarzy za futrem okalającym kaptur, żeby Bartosz nie widział uczucia, które słowo „Damian” w niej wywołało. I uśmiechu, zupełnie niepasującego do powagi sytuacji.

Natalia widocznie ma pamięć złotej rybki, a na sam dźwięk imienia "Damian" reaguje agresywnym poruszaniem brwiami.

Ostatecznie pozwala mu odjechać, a my przenosimy się do Ełku.

Drzewa pokładają się ze śmiechu, tak zaraz będzie zabawnie

Sierżant Borewicz spojrzał na Gazdę z mieszaniną różnych uczuć na twarzy. Próbował być groźny i surowy, ale nad gniewem brało górę rozbawienie.

– Pańska godność?

– Bartosz Gazda.

– Kim pan jest dla osadzonego?

– Bratem.

Bartusiu, to że Nataniel ci kiedyś nagadał, że jesteście dla siebie jak bracia, to nie znaczy, że rzeczywiście jesteście spokrewnieni. Rany, nic dziwnego że ci ludzie nadal nie potrafią wymyślić, że trzeba zrobić test na ojcostwo.

Sierżant sprawdza jego dokumenty, a Bartosz dziwi się, że areszt nie wygląda demonicznie, jak sobie wcześniej wyobrażał.

– Pana brat, Nataniel Domoradzki, miewał problemy z środkami odurzającymi?

(…)

– Nie! Nigdy w życiu! Nat i dragi? – Bartosz musiał się roześmiać, tak niedorzeczne wydało mu się to podejrzenie.

Zwrot akcji, którego nikt się nie spodziewał. Cesarz Sennej, CHODZĄCY IDEAŁ jest naćpany! Co to się mogło stać, Iwan mu czegoś dosypał, Nataniel naćpał się przypadkiem? A może po prostu nie może żyć bez używek? Przekonajmy się.

Uwaga, okropne żarty o drzewach, prawie nic nie mogłam wyciąć, żeby wam pokazać:

– Nie wiem, czego osadzony się naćpał, ale musiało to być coś naprawdę ekstra, skoro przemieniło go w drzewo.

Bartosz osłupiał.

– Pląsające drzewo – dodał funkcjonariusz, ciesząc się w duchu z miny mężczyzny.

Okazuje się, że funkcjonariusze dostali wezwanie do mężczyzny "tańcującego pośrodku jezdni", w samej koszuli i spodniach mimo mrozu. 

– Przez te gałęzie ledwie się do radiowozu zmieścił.

(…)

– Nadal pląsa. Po celi. Ale nieco wolniej. Pewnie jesień idzie, liście opadły i zapada w sen zimowy. – Borewicz parsknął śmiechem, ubawiony własnym dowcipem.

Ale Bartoszowi nie było do śmiechu.

– Mógłby mnie pan do niego zaprowadzić?

– Ja nie, muszę tkwić tutaj, w dyżurce, ale koledzy, którzy podziwiają ten niezwykły okaz wierzby czy raczej klonu, z chęcią go panu pokażą.

Rzucił przez telefon parę słów i chwilę potem zjawił się drugi policjant.

– To brat naszego świerka. – Borewicz nie zamierzał oszczędzać Bartosza.

Śmiali się i dokazywali cały wieczór.

Bartosz w końcu trafia do celi z Natanielem, gdzie ten bełkocze, macha rękami i tańczy.

– Zostawię pana z bratem na kilka minut. Pogadajcie sobie. – Policjant chciał dorzucić „o ile umiesz gadać z drzewem”, ale ugryzł się w język.

Bartosz zauważa, że Nataniel próbuje coś powiedzieć, ale stan w jakim się znajduje wydaje mu się to uniemożliwiać. 

„A jeśli Nataniel zwariował? I już nigdy do nas nie wróci? (…) Ktoś nas przeklął czy co?!”

Zakładasz opętanie?

I wtem… z bełkotu, który nadal wydawał Nataniel, wyłowił dwa słowa, które zjeżyły mu włos na karku:

– Ratuj mnie!

Wzrok nagle się Bartoszowi wyostrzył, zobaczył to, co powinien był spostrzec natychmiast, gdyby nie sugestia rzucona przez policjantów (…).

– Jego natychmiast trzeba zawieźć do szpitala! – krzyczał i do dyspozytora, i do policjantów. – Jestem ratownikiem medycznym! On ma ostre zapalenie mózgu!

Nareszcie ktoś zauważył, że człowiek w takim stanie, nawet jeśli "tylko" naćpany, niekoniecznie jest zdrowy.

– Pana brat został zatrzymany. Gdy odzyska świadomość, będzie doprowadzony na prokuraturę celem złożenia wyjaśnień.

– Czy wiecie, co znaczy „ostre zapalenie mózgu”?! – wykrzyknął Gazda wzburzony. – To stan zagrażający życiu! Śmiertelnie niebezpieczny!

To odważne zachowanie, biorąc pod uwagę, że dopiero co nakłamał im o powiązaniach rodzinnych z Natanielem. Jak dalej się będzie tak darł, odprowadzą go do drugiej celi. A skoro nie ma numeru do Mateusza, to już nikt mu nigdy nie pomoże. Koniec książki.

Gdy przyjeżdża pogotowie, Nataniel jest już nieprzytomny, ale nadal żywy.

– Bierzemy go, panowie – rzucił przez ramię lekarz i nałożył na palec chorego pulsoksymetr.

Niewielkie urządzenie zaczęło nieznośnie piszczeć, alarmując o zbyt wysokim tętnie i zbyt niskiej saturacji. Nataniel umierał od środka, jego serce z całych sił próbowało walczyć o tlen dla komórek.

Lekarz powstrzymał ratowników gestem dłoni.

– Musimy go zaintubować. Natychmiast. Dajcie laryngoskop, rurkę szóstkę i zestaw ambu.

Kopiuję te medyczne rozmowy, bo wydają się dziwnie szczegółowe jak na Michalak. Sama nie mam wiedzy, żeby się wypowiedzieć.

Lekarz miał wysokie kwalifikacje, zaintubował chorego w parę chwil.

Całe szczęście, że nie trafił się zespół niewykwalifikowany, zawinęliby chorego w bandaże i rzucili w kąt.

– Jedziesz, kolego, z nami?

– Tak. Dziękuję. Pojadę… – i nagle zmienił zdanie. – Jednak nie.

Bartosz podaje wymówkę o telefonach do rodziny, po czym idzie do samochodu.

Wsiadł za kierownicę i siłą się hamując, ruszył tak wolno, jakby sam dostał zapalenia mózgu, lecz gdy tylko zniknął gliniarzom za zakrętem, wcisnął gaz do dechy.

Tylko osoby z zapaleniem mózgu stosują się do przepisów. Zaraz spowoduje wypadek i dołączy do reszty! A spieszy się tak po to, by znaleźć i przeszukać samochód Nataniela, zanim zrobi to jakiś policjant.

ROZDZIAŁ X: ZIELONE PAPROCHY, BIAŁE, ZŁOTE, NIC NIE MA SENSU

Teraz narrator przekazuje nam historię o tym, jak to się stało, że Nataniel przedawkował.

Zaczęło się od pomysłu na powieść dla dorosłych. (…) Najlepiej thrillera political fiction. W przerwach między zajmowaniem się dziećmi, domem i pracą, gdy miał jeszcze siły i nie padł od razu twarzą w poduszkę, a były te przerwy rzadkością, siadał do laptopa, o którym Zosia nie miała pojęcia – Nataniel pod ziemię by się zapadł ze wstydu, gdyby przeczytała jego wypociny – i pisał, pisał, pisał niczym oszalały grafoman.

Od czego jest taki zmęczony? Gdyby to był ktokolwiek inny niż ten leń zwalający obowiązki na innych… Ma pieniądze z tantiemów, dwie z trzech córek to nastolatki, w domu to raczej Zosia urabia się po łokcie, do tego jeśli już Nataniel pracuje, to zdalnie, więc odpadają mu dojazdy. Może z młodości została mu niepohamowana chuć zabierająca kilka godzin dziennie. 

Nataniel zdążył napisać bardzo dobre pół książki, gdy nagle się zablokował.

Choćby nie wiem jak wysilał umysł i wyobraźnię, nie miał pojęcia, jak wyprowadzić bohaterów „Gry o wszystko” z matni. Aż zaczął myszkować po forach dla pisarzy, licząc że mają cudowne sposoby na podobny problem.

I oto jeden z nich miał. Złoty Pył – tak nazywał się cudowny lek na brak pomysłów.

Ów specyfik, oczywiście zakazany, wznosił wyobraźnię na poziom niedostępny trzeźwym umysłom. Wystarczyło wyczarować zielony proszek po ciemnej stronie internetu, następnie zaszyć się w spokojnym miejscu, gdzie nikt nie przeszkodzi ci w szale twórczym, zażyć i... czekać z włączonym dyktafonem na przypływ takiej weny twórczej, jakiej nie zaznałeś nigdy.

Miejmy nadzieję, że autorka nie wiedziała tego z autopsji.

Ale dla zdolnego informatyka, jakim Nataniel przecież był, namierzenie w darknecie Złotego Pyłu nie było trudne. Jeszcze tylko tajemne konto na Bitchain, bo w podziemiach internetu płacił się kryptowalutą, umówienie się z handlarzem, gdzie paczuszka z narkotykiem zostanie dostarczona – do paczkomatu rzecz jasna, na zmyślone dane i nierejestrowany numer telefonu – i przed dwoma dniami Nataniel otrzymał powiadomienie, że przysyłka już na niego czeka.

Paczkomat i bitcoiny symbolizują zło. Przecież paczkomat jest taki anonimowy, nie to co listonosz mający imię i nazwisko.

A jeśli paczkomat jest pod obserwacją? Jeśli w całym Grajewie już wiedzą, że niejaki Domoradzki sprowadza narkotyki? Jeśli pod paczkomatem stoi już kolejka chętnych na Złoty Pył? A w niej oddział antynarkotykowy?

Na pewno. A wystarczyło iść w sztucznym nosie i peruce afro do pierwszego lepszego punktu z dopalaczami.

Od dnia poprzedzającego Wigilię Nataniel parę razy urywał się z domu, jechał do Grajewa i jakby nigdy nic przechadzał się przez parę chwil pod paczkomatem, ot, zwykły allegrowicz czekający na kuriera z prezentami dla dzieci.

Czy allegrowicze w 2026 chodzą wzdłuż paczkomatu jak lew w klatce zamiast otworzyć skrytkę?

Drogą empiryczną Nataniel wykrył brak obserwacji paczkomatu przez policjantów w pobliskich krzakach.

Kończył się czas przechowywania przesyłki, a Nataniel nadal nie odważył się na jej odebranie. Wreszcie dzisiaj, po długiej walce z samym sobą, zdecydował się na ten ruch. Lecz nie dlatego, że chciał stworzyć dzieło życia... 

Dowiadujemy się tutaj, że ból nogi odezwał się w idealnym momencie, każąc się Natanielowi już nie cykać! Całe szczęście, boby się nie naćpał. Nataniel więc z odwagą idzie otworzyć paczkomat.

I oto Nataniel łzawiącymi oczami wpatrywał się w paczkomat. Dookoła panowała niczym niezmącona cisza. Mimo to serce omal nie wyskoczyło mu z piersi, gdy wstukiwał kod odbioru. A gdy skrzynka otworzyła się z trzaskiem, prawie zawału dostał, myśląc, że to strzał z pistoletu. Potem mało brakowało, by uciekł, ale nasilający się ból zwyciężył. Drżącymi rękami odebrał kopertę, powłócząc chorą nogą wrócił do samochodu i ruszył z piskiem opon, pewien, że co najmniej trzy radiowozy ruszą za nim w pogoń.

Może on miał już jakąś gorączkę, zanim otworzył paczkomat?

Kiedy wyjechał z Grajewa na drogę krajową i nadal był na wolności, zachciało mu się krzyczeć z radości. Poczuł się z siebie taki dumy! Otóż dokonał tego! Odważył się na złamanie prawa! On, Nataniel Domoradzki, człowiek nieskazitelnie uczciwy i praworządny, kupił narkotyki!

TAAAAAAAK, JESTEM KRYMINALISTĄ! BUM BUM! Nataniel z pewnością wyłączył Radio Pogoda w aucie i wyjął z bagażnika boomboxa człowieka ulicy, by się wczuć. 

Gdyby nie poniosła go euforia, może by oprzytomniał, puknął się w głowę i wyrzucił kopertę do pierwszego z brzegu kosza na śmieci, a już na pewno nie byłby z siebie taki dumny, ale umysł mężczyzny zalały endorfiny. I oto był stracony dla społeczeństwa.

TAK! Trzeba było bitych kobiet w ciąży, wielu alkoholowych ciągów, długów i jednej paczuszki z narkotykami, by narrator to wreszcie przyznał!

Wjechał głęboko w las, łamiąc kolejny zakaz, i nie zapalając w samochodzie światła – jeszcze miał resztki instynktu samozachowawczego, z naciskiem na „jeszcze” – trzęsącymi się od emocji dłońmi

rozpakował kopertę i paczuszkę z narkotykiem. Zanurzył w proszku palec, skosztował odrobinę. To coś smakowało jak cukier puder.

„Za tysiąc złotych sprzedali mi parę gramów cukru?!”, zakrzyczał w duchu i spróbował jeszcze raz. Nieco więcej.

Nataniel jest rozczarowany, że jeszcze się nie naćpał, aż zaczyna przeklinać, co, jak wiemy, nigdy się nie zdarza (chyba że w szóstym tomie co druga scena):

Rzucił parszywym przekleństwem. Ryknął: „Mendy! Po prostu mnie orżnęli!”, i wsypał zawartość paczuszki do ust. 

Tak się stresował, a nawet nie zrobił riserczu, żeby wiedzieć, po jakim czasie może spodziewać się efektów. No, mógłby poczekać chociaż dziesięć sekund...

Na efekty nie musiał długo czekać: zrobiło mu się błogo na duszy i ciele, opuścił oparcie fotela do poziomu, w głowie zaczęło lekko szumieć jak po paru dobrych drinkach, a potem... potem zaczął się ostry trip. Na pełnej petardzie. I Nataniel zaginął w odmętach rozszalałej nagle wyobraźni.

Potem mamy długi opis, jak to Nataniel czuje się bogiem pisarzy bez bolącej nogi. Niestety szybko okazuje się, że piękna muzyka zamienia się w dudnienie i boli go głowa. Ciekawe, że nie ma tu jeszcze instynktu, by znaleźć pomoc przez zadzwonienie do Bartosza-ratownika, który jest blisko. Nataniel ucieka z lasu na drogę i ktoś go zauważa, resztę znamy od policjantów.

Wracamy do Bartosza, który postanowił na podstawie kilku wskazówek odnaleźć nissana Nataniela w lesie.

– Alleluja! – wykrzyknął po kilkudziesięciu metrach, widząc tylne światła znajomego nissana.

A czy przed chwilą nie czytaliśmy, że Nataniel zgasił wszystkie światła w samochodzie, żeby nikt się nim nie interesował?

Drzwi samochodu były otwarte na oścież. W środku znalazł kurtkę Nataniela, a na podłodze po stronie pasażera rozdartą kopertę i podejrzanie wyglądającą torebkę. Podniósł ją, wysiadł z auta i podetknął paczuszkę pod światło reflektora. Była niemal pusta. Jedynie na dnie widniały resztki połyskującego proszku. Nabrał go na palec. Polizał.

– Cukier? – zdziwił się na głos. – Nie wierzę, Nat, że zaprawiłeś się cukrem!

Kolejny się naćpa, będzie machał rękami, zostanie aresztowany i dowie się, że jest profesjonalnym świerkiem. 

I co teraz z tym fantem zrobić? Przecież nie zaniesie do laboratorium i nie poprosi o zidentyfikowanie podejrzanej substancji, która – mimo że smakowała jak zwykły cukier – doprowadziła przyjaciela na skraj śmierci. Normalni ludzie nie znajdują jak gdyby nigdy nic torebki po narkotyku. Nikt mu nie uwierzy, że przechodził ulicą i znalazł ją na chodniku.

Czemu Nataniel ma w zwyczaju podnosić rzeczy z ulicy i zjadać je we wnętrzu samochodu? 

Gazda był zbyt rozsądnym człowiekiem, by eksperymentować z narkotykami.

Przed chwilą je żarł z paczki!

Wiedział na ich temat tyle, co podano mu podczas studiów ratownictwa medycznego, i nie był ciekaw niczego więcej. Mimo wszystko żadna z substancji, o których się uczył, nie pasowała do drobnych, białych, połyskujących złotem kryształków o słodkim smaku.

Substancja nazywa się Złoty Pył, Nataniel zamawia zielony proszek, a Bartosz ogląda białe kryształki. Wszyscy są równo naćpani.

Albo dysponuje zbyt wąską wiedzą, albo na rynku pojawiło się coś nowego...

Jak od dwudziestu lat nie uaktualnił wiedzy, to gratuluję. Jak wiadomo na rynku narkotykowym raz na 30 lat pojawia się jakaś nowa, nieznana substancja.

Na szczęście Google wie lepiej:

– Złoty Pył? Co to za szajs? – Pokręcił głową ze zdumienia. – Aha, „pojawiło się nowe zagrożenie” i ty, Nat, koniecznie chciałeś zostać pionierem w eksperymentowaniu z cudownym proszkiem... Który „poszerza percepcję i pobudza kreatywność jak żadna inna substancja psychoaktywna; chętnie sięgają po niego twórcy i wynalazcy”. Ja pieprzę, niczym w reklamie: „Przyjaciel artystów, zażyj, a konkurencja zostanie bez szans!”. No i zmiksowało ci mózg, przyjacielu. Najgorsze jest to, że nie podają, co może być antidotum...

U Michalak medycyna stanęła 500 lat temu. Lekarze eksperymentują metodą prób i błędów, sprawdzając, czy coś zadziała. Może wystarczą pijawki, może trzeba będzie zastosować kąpiel w rtęci.

Dzwoni Zosia, a Bartosz broni honoru swojego ulubionego kolegi.

– Wyglądał na pijanego, ale moim zdaniem to zwyczajne zatrucie. Czym? Nie wiem. Właśnie po to robią mu badania. Podadzą mu płyny, coś na odtrucie i, mam nadzieję, za parę dni do ciebie wróci.

– Parę dni? Od kiedy to „zwykłe zatrucie” kładzie człowieka do szpitala na kilka dni? Bartosz, rozmawiasz z lekarzem weterynarii. Zatrucia pokarmowe leczę węglem aktywnym i paroma innymi specyfikami w dzień, góra dwa.

Nawet gdy pies zje trutkę na szczury? 

Ty dokładnie wiesz, co jest mojemu mężowi, i nieudolnie próbujesz to przede mną ukryć. Mógłbyś mnie nie okłamywać?

„Nie mógłbym, Zosiu, wierz mi: nie chcesz wiedzieć, czym się struł twój ukochany Nataniel”, odparł w myślach, a na głos rzucił krótko:

– Nic więcej nie wiem. Zatrzymali go w szpitalu.

Jakie stare dżentelmeńskie podejście. My, mężczyźni, trzymamy sztamę i nie będziemy się dzielić niczym z babami. Jeszcze się zestresują i zakażą nam takich rzeczy w przyszłości. 

Zosia jest niezadowolona i mówi, że jedzie do szpitala, bo tam mają obowiązek powiedzieć jej prawdę, co złości Bartosza:

– Zośka, proszę cię, daj spokój! Jest środek nocy! Nie będziesz ludziom głowy zawracać!

Na co Zosia zaczyna płakać z bezsilności, a Bartoszowi robi się głupio i każe jej się uspokoić:

– Zosiu, powiem wszystko, tylko uspokój się. Natanielowi będziesz potrzebna silna i zrównoważona. Odetchnij głęboko raz i drugi. Dobrze.

Potrzebna będziesz zrównoważona, więc się zamknij.

Potem dalej okłamuje Zosię, nie wiadomo w sumie po co:

Sprawiał wrażenie pijanego czy też... – musiał powiedzieć to słowo – ... naćpanego, ale gdy go zobaczyłem, od razu wiedziałem, że to ani jedno, ani drugie. – „Boże, wybacz mi to kłamstwo”. – Moim zdaniem ma ostre zapalenie mózgu...

Łatwiej walczyć z konkretnym wrogiem niż "zapaleniem mózgu" znikąd, dlatego Zosi raczej byłoby lżej z myślą, że Nataniel musi przezwyciężyć kolejny nałóg.

„Przyrzekam, bracie, gdy wrócisz do domu – nie dopuszczał myśli, że może być inaczej – nogi z dupy ci powyrywam, ćpunie cholerny. Zachciało się kretynowi eksperymentów ze Złotym Pyłem, psia jego mać!”.

Bartosz ma pomysł, jak przysłużyć się całemu światu. Jak wyrwie kuternodze obie nogi, to żadna nie będzie go bolała i wszyscy będą mogli odetchnąć z ulgą. Koniec chuci, ćpania, picia, przemocy i długów.

Potem dopytuje, czy Zosia nie jest aby na nogach od dwudziestu godzin.

– Jakoś tak. Nie potrafię zasnąć, gdy Nataniela nie ma w domu, nie wiem, co się z nim dzieje i kiedy wróci. Kocham go – dodała z tak rozbrajającą czułością w głosie, że Bartosz aż się uśmiechnął.

Brzmi, jakby Natanielowi zdarzało się czasem zasnąć obok jakiejś innej kobiety, a Zosia wtedy cierpiała na bezsenność.

Bohaterowie żegnają się i rozłączają, Bartosz podejmuje decyzję, by jednak przedłożyć związek z Natalią nad dzieckiem-niespodzianką i jedzie dowiedzieć się, co z Natanielem.

Świat bez Nataniela straciłby wszelkie barwy. Bartosz nawet nie chciał sobie wyobrażać cierpienia Zosi i dziewczynek...

Wszystkie barwy, tak kolorowo bije! Przecież on nie ubarwia życia innym bohaterom, on jest autorem wszystkich ich problemów! Nataniel może wszystko: jego agresja, nałogi i lenistwo wciąż uchodzą mu na sucho, jak narobi sobie kłopotów, wszyscy mieszkańcy lecą piec ciasto i zacierać ślady przed policją, a przy tym wciąż jest gloryfikowany jako najważniejsza postać w ich życiach. Dlatego myślę, że Nataniel to alter ego AutorKasi. Już tłumaczę, czemu bardziej niż Marta i Zosia: bo mizoginia wszechobecna w mazurskim uniwersum zakazuje kobiecie "mówić jak jest". A Nataniel, wielki pisarz, jak chce komuś przyłożyć, to przyłoży, jak uważa, że należy kogoś ukarać, to to zrobi, nie licząc się z konsekwencjami. Żyć nie umierać! Żadna ruda lekarka jako kobieta nie mogłaby zdobyć się na naprawianie świata wrzaskiem i pięścią. Zauważmy przy tym, że nie jest on traktowany jako obiekt seksualny jak Siergiej; uprawia seks z kolejnymi kobietami, bo jest zdobywcą, ale raczej nie czytamy o jego szkarłatnym prąciu i seksownie spoconych mięśniach, zamiast tego regularnie dowiadujemy się, że cierpi z powodu miłości, zdrady, bólu nogi czy setki innych problemów. Według mnie Zosia reprezentuje ideał kobiety, a Nataniel człowieka – niekoniecznie mężczyzny, ta rola przypada Siergiejowi. Po śmierci z przedawkowania tego wybitnego artysty z pewnością cała Polska wywiesiłaby czarne flagi… a nie, przepraszam, Nataniel jest niedoceniony wyłącznie w swojej ojczyźnie i nikt nie wie o jego istnieniu nawet jako o ciekawostce na Onecie w stylu Janoscha. 

ROZDZIAŁ XI: A NATANIEL ZNOWU COŚ ZEŻARŁ

Magda wiruje w łóżku z żalu, rozmyślając, dlaczego Siergiej ją porzucił.

Nie działały żadne leki nasenne, ani ziołowe, ani te, które podrzuciła jej Zosia.

Te dla psów, które podrzuciła jej, zawinięte w szynkę?

Jędruś wybucha złością, a bliźniaczki jak na słodki element opowieści przystało, dobijają się do sypialni Magdy krzycząc "nie zaśniemy bez kołysanki!". Magda analizuje, gdzie popełniła błąd w małżeństwie, że mąż ją zdradził. Jak szybko się dowiadujemy, istnieje tylko jeden aspekt związku:

Jak mogłeś mi to zrobić?! W czym ona jest lepsza niż ja?! Przecież było ci ze mną dobrze w łóżku, nie miałeś powodów się uskarżać! Boże mój, wstawałeś ode mnie i jechałeś do niej…

Serio, to jej jedyna refleksja. Seks był dobry, więc co mogło pójść nie tak?!

Chwyciła butelkę mocnej jak szatan śliwkowej nalewki i zaczęła pić, krztusząc się, tak chciwie, jakby była wędrowcem na pustyni.

Ano tak, dawno nikt nie wpadł w chorobę alkoholową. Bez tego jeszcze czytelnicy nie załapaliby, że Magda cierpi.

Bo była. Czuła się jak zbłąkany wędrowiec na pustyni uczuć.

Był kiedyś taki komiks w internecie, ale dawno zmarł

W życiu nie wyżłopała tyle, co przed chwilą, więc od razu zaszumiało jej w głowie. Jeszcze zanim znalazła się w sypialni, ból nieco zelżał. Gdy nakrywała się kołdrą, cały pokój kołysał się łagodnie jak muślinowa firanka na wietrze. A potem... potem Magda nic już nie czuła i nie widziała. Po butelce domowej nalewki po prostu straciła przytomność.

Odzyskała ją, gdy nastał nowy dzień, a wraz z nim jeszcze więcej bolesnych niespodzianek, na które mógł pomóc tylko alkohol. Jeszcze więcej alkoholu.

To założenie, że każdy na tym świecie ma jeden mechanizm obronny w momencie kryzysu życiowego: alkohol. Nawet osoby takie jak Magda, których nigdy nie ciągnęło do używek. A mówimy o przebojowej, ekstrawertycznej kobiecie z wieloma pasjami i przyjaciółmi!

Marianna parę razy pukała do drzwi sypialni, w której zabarykadowała się Magda. Wreszcie machnęła ręką. Jak zgłodnieje, to wróci na łono rodziny. 

Super podejście, pasujące do uniwersum. 

Marianna w końcu ma dość, bo dzieci drugi dzień płaczą i wyją za rodzicami, więc każe Mateuszowi wziąć je na spacerek, a sama włamuje się do sypialni Magdy.

W całym pokoju unosił się nieznośny odór alkoholu i wymiocin. Magda zwisała z łóżka, pochylona nad dywanikiem, i patrzyła na Mariannę na wpół ze skruchą, na wpół błagalnie.

Kolejny fantastyczny sposób na traumatyzowanie dzieci, które popłakują pod drzwiami uchlanej w trupa matki, ojciec zniknął i nie wiedzą, gdzie jest, ale dostaną ciasto prosto z piekarnika i mają się zamknąć. A wystarczyłoby, żeby Magda odstawiła do sąsiadów te dzieci i piła sobie, jak jej się podoba. Dlaczego każdy stawia swoje problemy psychiczne przed dziećmi? Ona jest przede wszystkim MATKĄ, bo żoną zaraz być może być przestanie, powinna brać pod uwagę dobrostan maluchów. 

– Madziu, dziecko kochane, coś ty nawyczyniała! – Starsza kobieta podbiegła do niej i pomogła jej usiąść. 

Nagle Marianna przejęła funkcję babuleńki uniwersum po Jadwini, podczas gdy jest młodsza od Mateusza i Siergieja.

Przejdź, dziecinko, do łazienki, weź długą gorącą kąpiel, a ja tu wysprzątam, dobrze? Potem zejdziesz do kuchni, zrobię ci kisielek poziomkowy, bo cokolwiek innego sprowokuje żołądek do dalszych harców

Usłużna Marianna proponuje kisielek; ja bym raczej zaproponowała wodę spod ogórków kiszonych albo wody lecznicze dla elektrolitów… 

Przyjeżdża Zosia z dziećmi i okłamuje matkę, bo chce zostawić je na "godzinkę, dwie", by odwiedzić Nataniela.

– Nataniel pojechał do szpitala pomóc na dyżurze. Wiesz, jak trudny jest dla pogotowia czas świąt. Chciałabym mu zawieźć coś ciepłego do jedzenia. Zapakowałam słoik z rosołem, parę plastrów pieczeni, kawałek makowca...

Szkoda, że to kłamstwo, bo po raz pierwszy w sadze bohater zjadłby normalny obiad zamiast słodyczy.

– Mamo, zostawiłaś to wszystko w domu! – krzyknęła Emilka. – Zapakowałaś do koszyka i zostawiłaś! A my nic, ani mru-mru! Jesteśmy gaaapy, jesteśmy gaaapy! – Zaczęła tańczyć dookoła Zosi, wyśpiewując to swoje „Jesteśmy gaaapy”.

Piętnastoletnia Emilka robi pokaz infantylizmu, by nikt nie zmuszał jej do opieki nad młodszym rodzeństwem. Dzięki byciu zostawioną w spokoju, będzie mogła np. romansować przez esemesy albo oglądać śmieszne filmiki w internecie.

– Uspokój się! Natychmiast się uspokój! – krzyknęła tonem tak do siebie niepodobnym, że w korytarzu zapadła nagła cisza.

Trzy córeczki i Marianna patrzyły na Zosię z niedowierzaniem, niemal szokiem. Dwie młodsze wykrzywiły usta w podkówkę, gotowe się rozpłakać. 

To pasuje do teorii, że Emilka pajacuje specjalnie.

Mama nigdy, przenigdy nie krzyczała na nie! Tata, owszem, on potrafił rozstawić rozbrykane towarzystwo po kątach, ale mama była od kochania i przytulania!

W to nie wątpimy, Nataniel to furiat.

Zosia przeprasza matkę i wybiega z domu, a Marianna momentalnie dodaje dwa do dwóch, bo Nataniel nie pracuje w szpitalu, a Zosia nie jest taką furiatką, jak jej mąż. Pierwsza bohaterka w serii, która myśli! Dzwoni do Bartosza, by poznać szczegóły i przesłuchuje go, próbując wyciągnąć konkretne informacje.

– Ale jak...? Czym się zatruł? – wyjąkała. – Coś zjadł? Przecież wszyscy byliśmy na Wigilii i nikt się nie rozchorował. Poza tym własnoręcznie wszystko przygotowaliśmy!

"Co on znowu zjadł?" brzmi, jakby Nataniel – jak jakiś pies, którego trzeba mieć cały czas na smyczy – regularnie podjadał śmieci spod płotu na spacerze.

Bartosz konsekwentnie kłamie.

– Wracał ze szpitala od Siergieja. Może chapnął coś nieświeżego na stacji benzynowej? Nie wiem. Wiem, że jest na OIOM-ie.

"Znowu dobrał się do kompostownika sąsiada na spacerze".

ROZDZIAŁ XII: DEJ MNIE TE RUSKIE LASKE

Bartosz krąży między szpitalami.

Z jednej strony powodowała nim potrzeba czuwania nad przyjaciółmi, z drugiej – niechęć do przebywania we własnym domu, gdzie Natalia wyraźnie dawała mu do zrozumienia, jak to jest narzeczonym rozczarowana i jak bardzo czuje się przez niego raniona.

Czy on nie miał się przypadkiem maluchem zajmować?

– Kolego, jeśli chcesz pomóc przyjacielowi, musisz nam powiedzieć, co zażył. Zrobiliśmy badania krwi pod kątem narkotyków, z zerowym wynikiem. Zrobiliśmy badania na obecność metali ciężkich, wynik ten sam. A przecież nie nawdychał się butaprenu czy rozpuszczalnika, one nie dają takich objawów, więc...?

Bartosz jest bardzo głupi i nie rozumie:

Bartosz zacisnął powieki i wziął głęboki oddech. Wiedział, że jedno jego słowo i Nataniel będzie miał kłopoty z prawem.

Jakie kłopoty? Bartosz uważa, że Nataniel handluje? Pomyliło mu się z Damianem?

– Nie wiem, co mu zaszkodziło... – „Ta, zaszkodziło, jakbyś się nadpsutej ryby nażarł, kretynie”. – Ale w jego telefonie znalazłem link do substancji o nazwie Złoty Pył.

– Aaaa, ten szajs! – Lekarz pokręcił głową. – To nowe gówno, które posłało do piachu parę młodych durnych. Nie wiem, kim jest twój przyjaciel, ale w tym wieku powinno się mieć więcej rozsądku. No, wracam na OIOM.

A! Czyli nowy modny dopalacz, który wszyscy znają, a o którym, jako jedynym, nie pomyśleliśmy. Znaczy w prawdziwym świecie ma to sens, ale w tym uniwersum, skoro Bartosz raz na 15 lat googluje nowe narkotyki, najwyraźniej istnieje jedna rzecz do wciągania, jedna do palenia, jedna do wkłuwania się i jedna smakująca jak cukier. 

– Panie doktorze – Bartosz przytrzymał go za rękaw – proszę nie wzywać policji. Nat to dobry człowiek, ma rodzinę, żonę, trójkę dzieci, w tym dwoje adoptowanych. Pisze książeczki dla maluchów, wydawane na całym świecie. 

Natan ćpun Domo i jego błyskotliwa kariera. Ambasador Polski na świecie jak Lewandowski i Chopin.

– Niech kolega nie bierze mnie na litość! – obruszył się lekarz, ale po chwili dodał łagodniej: – Tylko link w telefonie? Niczego innego, żadnej podejrzanej substancji przy kumplu nie znalazłeś?

Bartosz przytaknął bez mrugnięcia okiem.

– Cóż, za surfowanie po necie jeszcze nie zamykają. Zrobimy, co w naszej mocy, żeby Domoradzki z tego wyszedł. 

Za bycie pod wpływem też nie! Inaczej co drugi nastolatek miałby problemy.

Gdy tylko Nat wróci do domu, rozmówi się z nim po męsku, jeśli będzie trzeba – wpieprzy jak kozie za obierki, a potem dopilnuje, by kretyn trzymał się od dragów z daleka

Pierwszy raz w historii sagi ktoś napina się i chce skopać Nataniela, a nie Nataniel kogoś.

Przeskakujemy o dobę. Bartosz w końcu mówi Zosi, że stan jej męża jest stabilny; ani słowa o braniu narkotyków. Czy w was ten motyw również wzbudza negatywne emocje? Chłopcy muszą ukrywać sekrety przed żonami kolegów, bo jeszcze te pomyślałyby o rozwodzie albo wysłaniu swojego męża na odwyk. A wtedy nici ze spokojnego picia i obijania się podczas wspólnych rodzinnych spotkań!

Gazda karmił ją [Zosię] strzępami informacji, lawirował, jak mógł, żeby nie powiedzieć całej prawdy

Czemu on stawia dobro Nataniela nad dobrem Zosi? Przecież gdy przyjdzie co do czego, Domoradzka będzie próbowała ci dogadzać, a Domoradzki zgnoi cię i jeszcze przyłoży za to, że go zirytowałeś.

Jeszcze poprzedniego dnia zdecydował się wyjawić Zosi, czego dopuścił się jej uroczy małżonek. Jaką głupotę popełnił.

Przed chwilą lawirował i trudził się, żeby NIE powiedzieć, tymczasem już wyznał wczoraj wszystko.

Nie dlatego, że Bartoszowi sprawiało radochę donoszenie na przyjaciół, lecz po to, by razem z Zosią mogli zapobiec podobnym ekscesom w przyszłości.

Żeby nikt sobie nie pomyślał, że Bartosz jest konfidentem!

Nagle zapragnął, by Natalia stała się na powrót czuła i kochająca. Oddana i namiętna. Poderwał się tak gwałtownie, aż pociemniało mu przed oczami.

Ale zmiana tematu! Zew lędźwi i nagła ucieczka ze szpitala, gdzie zostawiamy zaskoczoną Zosię. W dworku Natalia nosi wrzeszczące dziecko na rękach.

Gdy w drzwiach pojawił się Bartosz, [Natalia] od razu wystartowała z pretensjami:

(…)

– Masz ją uciszyć, rozumiesz?! Albo wylatujecie z domu oboje: ona i ty! Mam dosyć, mam cholernie dosyć tego wszystkiego! Cudze dziecko, moje dziecko, dom, ciąża, wszystko na mojej głowie! Ile można?!

no ma rację

Tylko musimy być cicho, bo narrator usłyszy.

Bartosz poczuł, że ma równie dosyć, co Natalia. Przeszedł do salonu, opadł na kanapę, przytulił dziecko – które o dziwo przestało płakać – do piersi, zamknął oczy i trwał tak, modląc się bezgłośnie o łagodną śmierć.

Niemowlę płacze wyłącznie przy niegodziwcach, ponieważ wyczuwa ich zapach, natomiast ludzie o prawych sercach naturalnie uspokajają jak waleriana. Nie chodzi o to, że dziecko jest głodne albo ma kolkę, bo wystarczy je przystawić do piersi, by siedziało cicho – odpowiednik zmuszania do jedzenia ciasta czekoladowego w przypadku ludzi powyżej roku. A może umilkło, bo zaczęło ssać tę szeroką męską pierś Bartosza?

Okazuje się, że mama wyjechała. Natalia utrzymuje, że przy jakimś spięciu obraziła się na nią.

Monika Gazda nie była obrażalska. Nie zostawiłaby powierzonego swej opiece niemowlęcia „tak właśnie, bez powodu”. Natalia musiała tak jej dopiec – najprawdopodobniej w złości kazała się jej i ojcu wynosić – że mama nie chciała pozostać w niegościnnym domu ani chwili dłużej.

Ale to ta sama Monika, która nienawidziła Natalii, pokrzywionej lafiryndy, bo ta już w trakcie rozwodu z patusem podrywała jej syneczka. Z kolei Bartosza w ogóle nie zastanawia, czemu nie dostał od matki żadnego esemesa o treści "wyjeżdżamy z powodu X!", co w ogóle nie wygląda jak manipulacja i obrażanie się na pokaz. Chore relacje.

I co on, Bartosz, teraz zrobi?

Zobaczmy.

Madzia, błagam, pomóż

O nie…

Nagle go olśniło!

O NIE!

Nie dawniej jak w Wigilię, gdy siedzieli przy wieczerzy i gawędzili o tym i owym, nie mając pojęcia, jaka apokalipsa za chwilę ich wszystkich czeka, Marianna wspomniała o młodej dziewczynie, Kresowiance, której rodzice, polscy repatrianci, zostali aresztowani na Białorusi. Dziewczyna – jak ona ma na imię? – studentka polonistyki, została bez środków do życia i bez dachu nad głową.

Z góry mówię, że ta polonistyka jest tu po to, by Michalak nie musiała za dużo myśleć nad idiolektem postaci. W sumie niegłupie rozwiązanie.

Ma czas do końca grudnia, by opuścić wynajmowany dom. Czy raczej starą, rozpadającą się chałupę.

Dlaczego ta dziewczyna wynajmuje rozpadającą się chałupę, a nie żyje w mieście? Nie zakwaterowali jej jak uchodźcy w byle chałupie, ona ją wynajmowała.

– No i tak, moi kochani – ciągnęła Marianna – nie dość, że biedulka drży z niepokoju o rodziców, to jeszcze nie ma gdzie się podziać. Proboszcz po kazaniu zwrócił się o pomoc dla Urszuli, ale co my możemy... Zawieźliśmy niebodze trochę jedzenia, daliśmy parę złotych, popłakała się dziewczyna, po rękach chciała całować. Oj, nieźle ją na tej Białorusi traktowali... Ale nic innego uczynić nie możemy. Chałupa nie pomieści nas trojga... – Tu zawiesiła głos, licząc, że Domoradzcy albo Magda zechcą przygarnąć biedaczkę, jednak Nataniel na proszące spojrzenie Zosi pokręcił głową. Nie lubił obcych, którzy kręcą się po domu. Nie i koniec.

Okropny ten tekst, jakby opisywali żebraczkę z dziewiętnastego wieku. Zresztą zaraz zobaczymy, że ta Urszula byłaby świetna w imprezach rekonstrukcyjnych z bardzo różnych epok.

Magda, Natalia i Bartosz też nie byli zainteresowani udzieleniem pomocy.

Bartosz dzwoni do Marianny.

– Kochana, podaj mi telefon do tej dziewczyny, Kresowianki, o której opowiadałaś na Wigilii. Potrzebna nam pilna pomoc. – Potknął się o słówko „nam”, wierząc, że Natalia wytrzyma z kimś w swoim wieku łatwiej niż z jego rodzicami. 

Zaraz się przekonamy, że Natalia jest dużo bliższa wiekowo Bartoszowi niż tej dziewczynie.

Marianna podaje adres Białorusinki, a na pytanie o Magdę mówi:

– Wcale się nie trzyma. Wczoraj upiła się do nieprzytomności. Nic jej nie obchodzi: dzieci, własne zdrowie. Mam nadzieję, że czas uleczy rany szybciej, nim Madzia się wykończy.

No patrzcie państwo, a inni w tej sadze mają tak na trzeźwo z olewaniem dzieci i zdrowia.

Potem Bartosz i Marianna wzdychają nad trudami życia z bękartem Siergieja.

Opiekuj się córeczką Siergieja. Mam nadzieję, że niedługo sam się nią zajmie. Co z będzie z czwórką ślubnych dzieci?

To będzie, że ojciec zaraz umrze od ran, a matka zapije się na śmierć na ich oczach.

ROZDZIAŁ XIII: WIEDZA O GENETYCE

Bartosz wsiada z Michasią do auta, by odnaleźć Białorusinkę.

Nie pomyślał – pewnie ze zmęczenia – jaki popełnia błąd, zapraszając do Marcinków młodą kobietę i jak na jej obecność zareaguje Natalia, i tak już obrażona na cały świat, a najbardziej na niego.

Idealny bohater Bartosz znowu nie umie łączyć faktów. Popełnia w kółko te same błędy: podejmuje duże decyzje i zwala narzeczonej problemy na głowę bez pytania jej o zdanie (to Natalia ma zajmować się dzieckiem!); to on sprasza obcych ludzi bez konsultacji; to on ucieka w pracę, a ostatecznie Natalia ma problem, o który się nie prosiła. Przyjmuje też wersję wydarzeń, że to Natalia wywaliła jego matkę, więc na pewno nie wywali nikogo innego, ZWŁASZCZA kolejnej Zuzanny, a już wiemy że to będzie ktoś taki, bo znamy gust Bartosza.

Zupełnie jakby pojawienie się wjego życiu małej Michasi odebrało mu rozum. Ale cóż... czasem najrozsądniejszym zdarza się zbłądzić. 

Bartosz nie jest z najrozsądniejszych. Bartosz jest jak postać ze Scooby-Doo albo blondynka z dowcipów.

Gdyby sprowadził do domu starszą kobietę, nawet nie pytając Natalii o zdanie, pewnie by mu wybaczyła: troszczy się o nią, pragnie, by wypoczywała, zamiast krzątać się po domu. Ale on to robił nie dla Natalii, a dla podrzutka, którego ona nie znosiła od pierwszych chwil w Marcinkach. Na dodatek wynalazł zdrową, w pełni sprawną dziewczynę. To będzie dla Natalii dodatkowy cios. Bartosz prosił się o kłopoty. Tak po prostu.

Też macie poczucie, że ta dziewczyna jest opisywana w sposób dehumanizujący? Seksbomba typu rusałka, dobry przyszły inkubator. A co jeśli kolejna skoliotyczna?

Dom, w którym mieszkała Urszula – takie oto imię nosiła nieznajoma – stał na kolonii. Była to niewielka, stara jak węgiel kamienny chałupina chyląca się do ziemi, ale otoczenie miała schludne, a ściany świeżo odmalowane. Rodzice dziewczyny najwyraźniej dbali o swój skromny azyl.

Wszystkie okna były ciemne, tylko jedno, na poddaszu, rozjaśniał blask nocnej lampki.

Dlaczego on się przeniósł do czasów pańszczyźnianych? Renta feudalna, kurna chata, dziewczyna uczy się przy kopcących świecach łojowych, od których ściany są całkiem czarne, a gdy ktoś przychodzi z bułką, całuje po rękach za okazaną dobroć; tyle że akcent zamiast gwary. Tak to widzę, przynajmniej pozwolili się jej kształcić.

Bartosz puka i przedstawia dziewczynie coś jak kontrakt dla au-pair:

Jestem Bartosz Gazda, sąsiad z Jędrzejowic. Proboszcz mówił, że potrzebujesz pomocy. Chcę ci zaoferować mieszkanie z wyżywieniem i przyzwoitą pensją w zamian za opiekę nad dzieckiem.

– Elo, jestem nieznajomym mężczyzną, który przychodzi w nocy i próbuje cię wywabić na zewnątrz wizją pracy przy dziecku, zaraz cię pewnie wywiozę do lasu albo burdelu. Patrz, jestem legitny, bo mam niemowlę w foteliku!

Jeśli myślał, że nieznajoma otworzy drzwi na oścież, rzuci mu się na szyję i zacznie obcałowywać po policzkach, łkając z wdzięczności, musiał się rozczarować. 

To samo, co przy Zuzannie: nieważne, co korzystnego przedstawi kobiecie, zakłada, że ta padnie mu do kolan. Normalny człowiek wygooglowałby "opiekunka do dziecka Jędrzejowice", ale ten tu lubi nastolatki w potrzebie, które można potem szantażować emocjonalnie, a że do tego mu się związek od paru dni sypie…

Dziewczyna nie chce wyjść.

„Boi się. Nic dziwnego. Dom stoi na odludziu, a ja nachodzę dziewczynę po nocy”. Zanim wpadł na pomysł, jak przekonać ją do siebie, przyszła mu z pomocą Michasia. Zakwiliła cicho raz i drugi.

– Ciii, ciii, kruszynko – wyszeptał z nieudawaną czułością.

Słysząc jego ciche słowa, dziewczyna zdobyła się na odwagę i przekręciła zamek w drzwiach.

Bartosz uderzył dziewczynę w łeb telefonem, z którego rozbrzmiewały dźwięki losowego filmiku z internetu ze śmiesznie gaworzącymi dziećmi.

– Ha, ale jesteś naiwna!

Odchylił kocyk. Wielkie oczy, które tak go zachwyciły, zalśniły w świetle księżyca. Dziewczynka z uwagą wpatrzyła się w pochyloną ku sobie twarz.

– Ależ śliczności! Jak ma na imię? Mogę ją wziąć na ręce?

Uśmiechnął się, uradowany tak szczerą reakcją, i czym prędzej podał zawiniątko Urszuli.

Ta "szczera reakcja" wskazuje raczej na brak doświadczenia. Wiecie, że na Białorusi zdaje się maturę w wieku siedemnastu lat? Są odpowiedniki technikum wydłużające naukę, ale możemy to raczej wykluczyć w przypadku kujonki z dobrego domu. Czyli równie dobrze ona może dopiero w przyszłym roku kończyć osiemnaście. Maksymalnie ma 21, bo nie wiemy, na którym jest roku, ale jej zachowanie, brak hardości mimo doświadczeń, łatwowierność i niezorganizowanie sugerują, że została rozdzielona z rodzicami niedawno. 

Tym razem dziewczyna się uśmiechnęła i nie mógł, choćby bardzo chciał, nie zauważyć, jaka jest ładna. W drobnej twarzy, okolonej długimi do pasa, pszenicznymi włosami, przykuwały uwagę zwłaszcza duże, jasne oczy. Była bardzo szczupła i zgrabna. W srebrzystych promieniach wyglądała jak rusałka czy leśna wróżka. A może jak panna z dworku? Naprawdę pasowała do Marcinków.

Bartosz już opracowuje plan, jak wykurzyć skoliotyka z jej własnego dworku. Współczesna, miastowa lafirynda ze snickersami, nie to co śliczna świeża Urszulka!

– (…) W Kijowie zajmowałam się dziećmi sąsiadów.

Michalak zapewne pluje sobie w brodę, że nie poczekała z publikacją książki jeszcze dwóch miesięcy, a byłaby Urszula-uchodźczyni z Kijowa na Ukrainie. Chyba że Michalak ma kryształową kulę i wie, że Białoruś pochłonie Kijów do 2027.

– Ale nie mam żadnych referencji. Jakoś nie przyszło mi do głowy o nie prosić. Rozumie pan: to była dobrosąsiedzka pomoc. Nie brałam pieniędzy za opiekę. Nie musiałam. Rodzice zarabiali bardzo dobrze...

Nieboga Urszula wychowana w świetle lampy naftowej odkrywa świat. Mogła poprosić Turbinów o referencje, ale nie pomyślała z powodu zawieruchy wojennej, kiedy Petlura powiedział jej "precz".  

– Nie potrzebuję referencji. Wystarczy mi poręczenie proboszcza – zapewnił ją szybko, żeby czasem nie zmieniła zdania.

No tak, zobaczył naiwną, atrakcyjną nastolatkę, to nie potrzebuje referencji, a to poświadczenie o proboszcza zaraz wtrącił, by nie wyjść na creepa. Michasia jakoś przeżyje, nawet jeśli dziewczyna okaże się mało rozgarnięta.

– Jest jeszcze jedno „ale”: co dwa tygodnie mam zajęcia na uczelni. Bardzo, ale to bardzo zależy mi na ukończeniu studiów.

– I super, to się chwali. Nie jest dla mnie problemem raz na jakiś czas przejąć całkowitą opiekę nad Michasią. Tylko dzień w dzień i noc w noc jest trudno. Rozumiesz, jestem facetem. Potrafię narąbać drwa na opał, naprawić komputer, upolować żubra na kolację. Niemowlę potrzebuje matczynego ciepła, a nie kogoś tak gruboskórnego jak ja.

Hahaha, popisy, jeszcze rekina wczoraj złowiłem. Chcesz popatrzeć jak rąbię drewno? Ja się rozbiorę, ale ty też, by dotrzymać mi towarzystwa.

– (…) Kiedy mogłabym rozpocząć pracę?

– Teraz?

– Teraz?!

– N-no tak – zająknął się. – Myślałem, że pilnie potrzebujesz dachu nad głową i paru złotych.

Jak on ją poniża… jakby przypadkiem otrzymała już żarcie z kościoła i pokój na parę miesięcy z fundacji, albo nawet, o zgrozo, kredyt studencki, i miała czelność odmówić natychmiastowej pomocy, byłaby zapisana na liście kobiet upadłych. Po co miałaby pytać o szczegóły i ustalać pensję, co ona jakaś Iwona?

Jutro mogę przywieźć cię z powrotem, żebyś się spakowała. Co ty na to?

Teraz, ZARAZ! W ogóle nie podejrzane.

Niestety Urszula nie czytała ulotek dla uchodźców, bo zgadza się w środku nocy jechać z obcym starym dziadem jego samochodem.

W ostatniej chwili się pohamował, by nie porwać dziewczyny w ramiona i nie ucałować z radości

Tak, Urszulko, ja też mam osiemnaście lat!

Przeskakujemy do szpitala, gdzie Zosia ogląda rurki wpięte w ciało Nataniela, a lekarz opisuje scenografię z filmu amerykańskiego z lat osiemdziesiątych:

– Za dzień-dwa będziemy wybudzać pani męża ze śpiączki farmakologicznej. Musieliśmy go w nią wprowadzić, bo istniało zagrożenie majaczenia mózgowego. To stan niebezpieczny dla życia. Teraz, jak pani widzi – tu wskazał na monitor, po którym skakała w górę i w dół niebieska linia – fale są w miarę stabilne, ale gdyby zobaczyła je pani rano...

Ataki wścieklizny Nataniela z powodu Złej Samobieżnej Nogi powodują kangurze skoki fal?

Zwykle nie pozwalamy rodzinie przebywać na sali OIOM-u dłużej niż kilka minut, ale ten przypadek jest szczególny. Tu mamy zaatakowany przez toksynę mózg. Narząd, który potrafi uleczyć sam siebie. Im więcej będzie miał pozytywnych bodźców, tym chętniej będzie się regenerował. 

No to musi pożyczyć od Bartosza Kamasutrę, akurat Natanielowi spodobałoby się jej czytanie!

– Mam jeszcze mała sugestię, pani doktor, bo jest pani weterynarzem, jak słyszałem? Przytaknęła.

– Proszę trzymać męża z dala od substancji psychoaktywnych. Następny strzał ze Złotego Pyłu może być jego ostatnim.

Co to ma do bycia weterynarzem? Co ona podaje psom w tej klinice?

– Oczywiście. Wprawdzie nie wiem, co to jest Złoty Pył, ale dopilnuję, by Nataniel nigdy więcej nawet nie pomyślał o psychotropach.

Psychotropach?! Teraz to dopiero mogą mu się przydać po tym całym zapaleniu mózgu.

Zdaję sobie sprawę, że w takich okolicznościach trudno w to uwierzyć, ale do tej pory nie miał żadnych tego typu zainteresowań.

„Oprócz tego, że parę lat temu zapił się niemal na śmierć”, dodała w duchu gwoli ścisłości.

To jest Zosia bez poczucia własnej wartości, ale w przypadku innych bohaterów raczej to otworzenie oczu na nałogi męża zapowiadałoby rychły rozwód…

Przenosimy się do domu Magdy, gdzie Marianna wmusza w nią jedzenie.

Jedyne, czego pragnęła, to położyć się i umrzeć. Ale nie było to takie łatwe. Dzieci chodziły za nią krok w krok, od kiedy opuściła sypialnię, domagając się jej uwagi, przytulenia, kochających rąk i dobrych słów.

Znacie tę teorię, że egocentryczni rodzice są świetni przy zakochanych w nich maluchach, ale nie dbają o dzieci, które powoli zaczynają się usamodzielniać i mieć życie poza nimi? Magda jest do bólu infantylna jak Nataniel. Płacze tylko, bo JA! JA! Jestem ZDRADZONA! Mój mąż dał dupę innej, a JA się tak starałam! Siergiej walczy o życie, a ta "niech zdycha, skoro istnieje 0,0001% szansy, że mnie zdradził". Dzieci jej potrzebują, bo ich ukochany ojciec umiera (jedyny w sadze zainteresowany potomstwem), a ta wlewa w siebie kolejne dawki alkoholu. Kto w takiej sytuacji nie pojechałby choć raz do szpitala, próbując nawiązać kontakt z umierającym?

Marianna usypia dzieci, po czym kłamie Magdzie w żywe oczy.

– Czasu za dużo nie miałam, ale w każdej wolnej chwili sufrowałam po internetach, szukając odpowiedzi, czy mała Michasia może być dzieckiem Siergieja.

Dziwnym trafem na hasło "czy Michasia jest córką Siergieja???" nic ciekawego w googlu nie wychodziło.

– No bo widzisz, Madziu, Siergiej ma oczy tak ciemnobrązowe, że niemal czarne. Doczytałam, że to gen dominujący. Mała ma natomiast śliczne błękitne oczęta. Rodzice powinni więc być też niebieskoocy. Rozumiesz: zasada dziedziczenia. Jak z tym groszkiem. Biały i czerwony daje różowy, czy jakoś tak.

Nie ma znaczenia odcień brązu, jak długo przodkowie Siergieja mieli niebieskie oczy – matka, ojciec, któryś dziadek, wszystko jedno. To tłumaczenie miałoby sens, gdyby Siergiej i konkretna potencjalna kochanka mieli niebieskie oczy (cecha recesywna), a dziecko brązowe. Może Marianna została wychowana w piwnicy, ale gdzie jak gdzie, ale w Polsce każdy zna rodzone rodzeństwo z różnym kolorem tęczówek. Może Marianna uczy się genetyki z automatycznie tłumaczonego chińskiego forum o małżeństwach z Europejczykami?

Poza tym nieraz się zdarza, że dziecko w chwili narodzin ma niebieskie oczy, a dopiero po paru miesiącach nabierają pigmentu.

Magda na swoje nieszczęście trochę bardziej uważała w technikum na lekcji o dziedziczeniu.

– Biały i czerwony daje czerwony. A dziecko to nie groszek – odrzekła cicho Magda. – Ten zdrajca jak najbardziej jest jej ojcem. (…) Z jakiego innego powodu sprawiałby nam w Wigilię tak podłą niespodziankę? Liczył, że w świąteczny czas wybaczę mu zdradę i pokocham bękarta czułym sercem matki. Tak to sobie, bydlak, umyślił.

Czy bydlak również sobie umyślił, że przyniesie kilkugodzinnego noworodka w Wigilię? Że dziecko urodzi się odpowiednio wcześnie, by było to możliwe? I czemu nikt nie zastanawia się, dlaczego przy okazji Siergiej dostał od kogoś nożem?

Marianna na tę mądrość zaczyna szlochać, bo to oznacza, że wkrótce ktoś się rozwiedzie.

I zaczęła się modlić, gorąco, z całego serca, by takie nieszczęście nie doświadczyło Zosi, jej ukochanej jedynaczki. By jej wnuczki nigdy nie były wyrywane z rąk do rąk.

Ale oni nie wyrywają sobie dzieci z rąk do rąk, tylko je wiecznie wypychają! U Nataniela tak było z Emilką, a tu mamy przykład czwórki dzieci Sodarowów.