6.4 Rozdział 14, 15, 16 i 17

ROZDZIAŁ XIV: WALERIANA Z BIAŁORUSI

Bartosz jedzie z Ulą i rozmawia o życiu na Białorusi.

Tematu rodziców, rzecz jasna, nie poruszał. Widział, jak dziewczyna cierpi, gdy tylko zbliża się do opowieści o rodzinie. 

To poruszał temat czy nie poruszał?

Pragnął w takich chwilach wziąć ją za rękę, by choć w ten sposób wyrazić współczucie, ale byłoby to niestosowne – to po pierwsze, ona by sobie tego nie życzyła – to po drugie. 

Mam wrażenie, że on za bardzo szuka sposobów, by skrócić dystans…

Wydawała się pełna pokory – może życie wśród obcych ją tego nauczyło? – ale czasem ukazywała się od innej strony: jako dziewczyna silna, niezależna i znająca swoją wartość. Taka bardziej mu się podobała.

My co prawda widzieliśmy zagubioną dziewczynkę, ale on chyba bardzo chce przed sobą usprawiedliwić ten pociąg do nastolatki. Czym innym jest młoda osoba w potrzasku, niemal dziecko, a czym innym silna kobieta, prawie jego rówieśnica, nic w tym zdrożnego!

Zastanówmy się, jaka jest prawdziwa trzydziestolatka z tego uniwersum.

Natalia całe miesiące grała pokorną i uległą, by dziś, w najmniej spodziewanym momencie, kiedy jest Bartoszowi, Domoradzkim i Sodarowom najbardziej potrzebna, pokazać swoje prawdziwe oblicze: niewzruszonej despotki, pełnej złości czy wręcz nienawiści do nich i niewinnego dziecka.

Nie chciał być zwodzony nigdy więcej.

Czyli Natalia raz poprosiła Bartosza o wspólne podjęcie decyzji i wtedy wyszło na jaw, że jest despotką.

Gdyby Bartosz miał wybór, pojechałby do Zosi albo Magdy, ale nie mógł dokładać problemów ani jednej, ani drugiej.

Bartosz widzi, że Zosia czy Magda miałaby problem, ale Natalia – mając tę samą misję – problemu nie ma. No bo przecież Bartosz jej kazał, to jak może szukać wymówek!

Niemal pod drzwiami Ula dowiaduje się, że w umowie istnieje pewien drobny kruczek: partnerka szefa to jędza, więc ma jej z Michasią unikać. Tak w ostatniej chwili, boby się Białorusinka rozmyśliła! Ale wygląda na to, że ta silna kobieta to "wytrawna uwodzicielka".

– Przygarnia mnie pan pod swój dach, zapewnia wyżywienie, daje pracę. Zrobię wszystko, by pani Natalia była ze mnie zadowolona, a pan spokojny, że maleństwo jest zaopiekowane i szczęśliwe. Z chęcią pomogę w domu, ugotuję, co tylko sobie państwo zażyczą. Za dobre serce postaram się odwdzięczyć tym samym.

Na szczęście Urszula jest dobrą bohaterką, więc mówiąc "Zrobię wszystko" nie unosi sukienki, pod którą nie ma majtekkkkk (głosem Globisza), a przeradza się w oderwaną od rzeczywistości mimozę z kółka rekonstrukcyjnego.

Od zawsze, od kiedy nauczyła się czytać, marzyła, by zamieszkać w tak pięknym miejscu. Gnieżdżąc się z rodzicami w niewielkim mieszkanku na ostatnim piętrze bloku, pochłaniała polskie romanse i rodzinne sagi: „Noce i dnie”, „Nad Niemnem” i „Rodzinę Połanieckich”, i wyobrażała sobie, że jest jedną z bohaterek, nosi suknie z trenem i wspaniałe kapelusze, przechadza się po ogrodzie, a przystojny Józef Toliboski zabiega o jedno jej spojrzenie, o przelotny uśmiech, muśnięcie wachlarzem czy niewinny dotyk dłoni...

Na Białorusi nie ma takich rzeczy. Trzeba dowiadywać się z polskich książek podczas duszenia się w klitce w deweloperskim amerykańskim bloku.

Natalia na widok Bartosza głośno się denerwuje i – podobnie jak w poprzednich scenach – racjonalnie podkreśla, że jej partner jeździ na każde skinienie znajomych, ignorując przy tym jej potrzeby. W pewnym momencie zauważa nowy, młody, płodny ideał kobiety-niewolnicy ze Wschodu.

Urszula zapragnęła skulić się, a najlepiej zniknąć pod spojrzeniem dziewczyny, w którym niedowierzanie, niemal szok, zaczęła wypierać zimna furia.

To ta silna kobieta?

– Znalazłem opiekunkę do dziecka. Urszula Radziwił. Umie gotować. Pomoże ci w domu.

Powiedział Bartosz, rzucając delikatną aluzję na temat zdolności kucharskich Natalii. Może uwierzył Natanielowi podczas Wigilii, że Natalia siebie (i innych?) potruła?

Tu następuje zwrot akcji i kolejny krąg piekła, w który wpada zła Natalia: najpierw wyzywa Bartosza, nazywa Urszulę "flamą" i jego "nową zabaweczką", którą sprowadza sobie do domu, a na koniec rzuca się ze schodów…

Zaczęła zbiegać po schodach, by wyrzucić ich wszystkich za drzwi, i w tej sekundzie przyszła jej do głowy makiaweliczna myśl. Nadszedł czas, by pożegnać się z ciążą – i Bartoszem – w spektakularny sposób.

Potknęła się w pół kroku, zachwiała. Bartosz rzucił się, by ją podtrzymać, ale nie zdążył. Upadła na podłogę. A potem zgięła się w pół i jęknęła przeciągle.

Tak, dobrze przeczytaliście. Poronienie-odwet, które ma wywołać wyrzuty sumienia u ojca dziecka.

Kolejnymi etapami planu jest chwycenie się za brzuch, głośno jęcząc, odpychanie Bartosza, zamknięcie w toalecie i mroczne milczenie.

Bartosz przejmuje się dość losowo.

„Jeśli Natalii coś się stanie, nigdy sobie tego nie wybaczysz, egoistyczny skurwielu! Miała rację: jesteś bydlakiem, który myśli o wszystkich, tylko nie o najbliższej rodzinie: przyszłej żonie i własnym dziecku. Niech cię szlag jasny trafi, Bartoszu Gazdo, niech cię trafi jasny szlag!”

To tak jak ze śmiercią żony. Pomiatać nią można było, ale jak spłonęła z winy kogoś innego, to nagle cała wina spoczywa na Bartoszu, który potem przez rok snuje się ze słoiczkiem z ćwikłą.

Z łazienki dobiegł go naraz rozdzierający płacz. Włosy stanęły mu dęba.

– Nigdzie z tobą nie jadę, rozumiesz?! Nigdzie mnie nie zabierasz! Wezwij taryfę!
– Jeśli masz krwotok...
– Nie mam! Po prostu strasznie mnie boli! Jakbyś z całej siły kopnął mnie w brzuch!

Nie pokazując palcem! Damian kopał mnie inaczej!

Natalia ogłasza, że do szpitala jedzie taksówką, a nie z Bartoszem (ponieważ teraz został jej nieprzyjacielem?). To w sumie całkiem wygodne, bo nie trzeba będzie niczego grać przy partnerze, jedynie taksówkarz może się nieco zdziwić, gdy usłyszy od roztrzęsionego Bartosza "PROSZĘ SZYBKO, DO SZPITALA Z MOJĄ NARZECZONĄ!", a ona beztrosko poprosi o podwózkę do zoo.

– Jedź, Tomek, szybko, ale ostrożnie. I uważaj na wybojach, okej? Natalia źle się poczuła.

Nie ma rady, jednak trzeba odpuścić sobie oglądanie wielbłądów, bo Tomek zna Bartosza i jeszcze nakabluje.

– Będzie dobrze? – zapytała Urszula z nadzieją, tuląc do siebie dziewczynkę.

Zauważyliście, że Aliny nie ma w tych scenach? Trudno, będzie miała kolejną traumę do kolekcji. Należy jej się za te dementory i makijaż z piątej części, nie?

Nawet jeśli ciążę uda się uratować, Natalia nie wybaczy mu ani Michasi, ani Urszuli, ani tego wypadku.

Jak wiadomo, zawsze marzyła o byciu samotną matką.

Zapłakany Bartosz gapi się w płomienie kominka, aż traci rachubę czasu, ale szybko z transu wybudza go Natalia. Ciekawe, jak jej poszło. Przyszła na oddział, ogłosiła "a nie, pomyliło mi się!", wyszła i zamówiła drugą taksówkę?

– Straciłam maleństwo. Przez ciebie. To twoja wina. Zamiast spokoju, którego potrzebowałam, zafundowałeś mi piekło w moim własnym domu. Żyj z tym. Żyj ze świadomością, że zabiłeś nasze dziecko. A teraz zejdź mi z drogi. Chcę w samotności opłakać maleńkie życie, któremu nie dałeś przyjść na świat, przeklęty egoisto. Nienawidzę cię.

Natalia: ewolucja postaci

Natalia odchodzi. Urszula klepie Bartosza, ale jest zbyt zapłakany, by zareagować, więc ta dochodzi do jedynego logicznego wniosku: że trzeba będzie go naćpać, by przestał ryczeć i dał dzieciom spać.

Wycofała się więc, przeszła do kuchni i rozejrzała się w poszukiwaniu apteczki. Jest. Otworzyła po cichu drzwiczki i wyjęła buteleczkę z kroplami walerianowymi. Na suszarce znalazła sztućce i naczynia. Wzięła łyżeczkę – jedną ręką nadal tuląc Michasię do piersi – odmierzyła trzydzieści kropli i wróciła do przedpokoju.
– Proszę to łyknąć – podała Bartoszowi łyżeczkę z walerianą.

Jak się rano obudzi, to da mu do podpisania przygotowaną przez siebie, bardzo ciekawą umowę o pracę? I skąd ona wie, gdzie jej szukać w wielkim dworku (wywąchała apteczkę w kuchni?) i czego szukać. Trudno mi uwierzyć, że waleriana w kroplach znajdzie się w losowej apteczce.

– Ale się narobiło, prawda, kruszynko? – Pocałowała dziecko w główkę. – Jesteś cudem, wiesz? Każde inne maleństwo, słysząc takie krzyki, zaczęłoby płakać wniebogłosy, a ty siedzisz cichuteńko, jakby ciebie nie było. 

No ba! Michasia siedzi zadowolona i patrzy, jak świat płonie, bo są z Natalią oficjalnymi wrogami. Plus ten idiolekt Zosi w ustach Urszuli! Dlaczego wszystkie dobre (i złe) bohaterki zwierzają się dzieciom?

Urszula nie wytrzymuje napięcia, wraca na paluszkach do kuchni i wciąga dopalacze:

– Ja na wszelki wypadek łyknę swoją porcję waleriany, bo co się naoglądałam i naprzeżywałam, to moje – szeptała do dziecka.

Tak! W obcym domu, gdzie znajduje się nieprzewidywalna kobieta w rozpaczy i jej sterroryzowany narzeczony, który ewidentnie ma coś za uszami! 

– Rodzice w jednej chwili zabraliby mnie z tego miejsca. Tatuś nigdy nikomu nie pozwolił mnie obrażać. Ale na razie muszę tu wytrzymać. 

Jestem dobrą niewolnicą.

Naprawdę serdecznie współczuję mu takiej żony, narzeczonej, czy kim Natalia dla niego jest. Okropna, okropna kobieta. 

Była świadkiem, gdy drżąca o życie swojego przyszłego dziecka kobieta zaczęła bardzo przekonująco spadać ze schodów i ronić. Chyba ma prawo do lekkiego podenerwowania? 

Natalia w sypialni chowa twarz w poduszkę i wybucha śmiechem. Serio. 

Awantura o samo dziecko nie byłaby tak przekonująca, parę razy odstawiłam już tragifarsę z powodu tej całej Michasi, ale awantury o dziwkę jeszcze ci nie zrobiłam. (…) Nie masz teraz wyjścia, mój ty zdrajco o gołębim sercu: gdy tylko »wydobrzeję«, a ja szybko dochodzę do siebie – tu znów się zaśmiała – pokażę ci drzwi. Zresztą, jeśli masz honor, sam odejdziesz.

Dlaczego Natalia dąży do zerwania z Bartoszem? Niestety nie dlatego, że ten nie szanuje jej asertywności i próbuje rozkazywać. Tylko dlatego, że Damian jej kazał.

Widzisz, mój drogi, starałam się, naprawdę, przez chwilę wierzyłam, że jestem w tobie zakochana, ale teraz wiem, że kocham Damiana. 

Nie da się zerwać z Bartoszem tak po prostu, mimo że najwyraźniej są niedopasowani, co odkryli w ciągu paru miesięcy związku. Nie! Jak wiemy z poprzednich rozdziałów, wszyscy znajomi, których zresztą nie lubi, obrażą się na nią za takie potraktowanie Bartosza, więc trzeba uciec się do kilkutygodniowej intrygi z ciążą.

On dziś rano poprosił mnie o drugą szansę. Byłam na ciebie wściekła o Michasię i twoją matkę, która za bardzo się wczuła w rolę pani domu, mojego domu, podkreślam, więc zgodziłam się. (…) Tak więc ty się wyprowadzisz, on się wprowadzi i może będę szczęśliwa, tak jak byłam na samym początku, gdy kochaliśmy się z Damianem do nieprzytomności. Wróci Ala, wróci Bella z Florcią...

Damian planował ją zostawić i nadużywał alkoholu. Wspaniałe czasy!

Jednak doceniam nagłą wzmiankę o Ali, żeby nie było, że całkiem o niej zapomnieliśmy. 

Odesłała dziewczynkę i zwierzaki, nie pytając Zosi, czy ma siłę się nimi zająć, czy nie, zaraz po wyjeździe Moniki Gazdy. Przygotowując się do odegrania roli życia, nie miała głowy, by zajmować się psami i przybraną córką. Nie chciała również, żeby Ala była świadkiem sceny, która się przed chwilą rozegrała.

Ale ci źli mają zasady! Damian też nie pił przy siostrze i nie awanturował się przy niej aż do zerwania z Natalią. Nie to co Magda, pragnę podkreślić.

...i znów będziemy szczęśliwą rodziną. Damian przyrzekł, i to był warunek jego powrotu, że dotąd będziemy się starali o dziecko, aż w końcu je urodzę.

Najwyraźniej Damian przedstawił Natalii rewolucyjną teorię o pszczółkach i ptaszkach, aż ta przyznała, że to lepszy sposób niż jej raz w miesiącu.

Czy Natalia stała się złym człowiekiem? 

Spojler: tak.

Manipulantką, która krzywdzi Bogu ducha winnych dla swoich celów? I tak, i nie. Tę cechę – po trupach do celu – ona, ukochana jedynaczka, oczko w głowie mamy, miała zawsze. 

Czyli moja teoria, że Natalia z premedytacją grała sierotkę u Jadwigi i prawdopodobnie wymyślała wiele historyjek o molestowaniu może być prawdziwa…

Przy tym okazuje się, że wszyscy jedynacy to manipulanci?

Ale do tej pory wszystko dostawała jak na zawołanie: piękny dwór, gdy potrzebowała dachu nad głową, miłość mężczyzny, którego dostała razem z dworem, pracę, pieniądze i... ponownie piękny dwór, gdy zmarła Jadwiga. Ach, miłość następnego mężczyzny, zanim zdołała wyrzucić z serca Damiana. Jak na użalającą się nad sobą i swoim kalectwem sierotę całkiem nieźle, prawda?

Tylko że jej historie o prześladowaniu w szkole i operacjach były retrospekcjami, więc mimo wszystko wesołego życia nie miała. 

Odbiło Natalii w chwili, gdy uroiła sobie, że jest w ciąży. 

Okazuje się, że Natalia z sukcesem uroiła sobie ciążę i chodziła szczęśliwa, gdy Bartosz był bardzo zdziwiony.

Coraz częściej zaszywała się w sypialni na poddaszu, wkładała pod sukienkę poduszkę i przechadzała się, wygięta do tyłu, wczuwając się w rolę ciężarnej. Doszło do tego, że w płaskich jak u dziewicy piersiach pojawiło się mleko!

Były płaskie jak u dziewicy (np. Urszuli), są krągłe jak u kurtyzany.

Retrospekcja: Natalia rysuje drugą kreskę na teście ciążowym i rzuca aluzje, że Bartosz dostanie super ekstra prezent na święta! Ten pewnie cieszył się na fajną konsolę albo coś naprawdę ciekawego, a tu śmierdzący bucik. Niestety wszystko skończyło się w Wigilię, bo ktoś podrzucił im już urodzone dziecko (+100 punktów), a trudno zajść bez seksu, którego jednak w ciąży, nawet urojonej, uprawiać nie wolno w tym uniwersum.

Tak sobie wymyśliła nasza kochana, słodka Natalia Sabrowicz. I tak wprowadziła swój plan w życie. Raniąc w najboleśniejszy możliwy sposób dobrego człowieka, który niczym nie zawinił...

Poza tym jak ją traktował i jak się "sam" podkładał poprzez rządzenie się.

Los czasami – rzadko – bywa sprawiedliwy. Powinien zesłać na dziewczynę taki sam ból, jaki zadała Bartoszowi, ale przecież nosiła swój krzyż od urodzenia. Była wyśmiewana z powodu krzywych pleców, odrzucana i upokarzana.

Całe szczęście, to jest usprawiedliwiona!

Nieudane próby zajścia w ciążę – a o stanie błogosławionym marzyła najbardziej na świecie – doprowadzały Natalię do szaleństwa.

Tylko te z nas, które przeszły przez podobne piekło, są w stanie ją zrozumieć. (…). Każdy z nas ma jakiś cel czy marzenie, do którego będzie dążył za wszelką cenę. Nie życzmy więc Natalii źle.

Pokręcona moralność.

Natalia dzwoni do Damiana i chwali się zerwaniem.

Kiedyś, gdy wszystko się między nami ułoży, przyznam się do oszustwa. To dobry człowiek, nie chcę, żeby obwiniał się w nieskończoność za śmierć nieistniejącego dziecka. Ale teraz musi zniknąć i z mojego domu, i z mojego życia. A ja chcę mieć czyste ręce. Inaczej przeklną mnie wszyscy przyjaciele.
– Po co ci oni?

Jak zwykle Damian jest najlogiczniejszy z bohaterów serii.

Będziesz miała nowych. No i mnie.

Mam tylko nadzieję, że nie ma na myśli swoich znajomych, którzy (potencjalnie) gwałcili Alę.

– Jeśli chcę tu zostać, nie mogę narażać się na zemstę Domoradzkiego czy Sodarowa.

Nie no, super ludzie. Podpalą jej dwór, bo zerwała z ich kolegą. 

– A chcesz zostać w tym starym domiszczu, na którego utrzymanie nie zarobisz?

Damian! <3

Rzeczywiście! Do tej pory wszystkie rachunki płacił Bartosz, a przedtem Jadwinia. Natalia nie miała pojęcia, ile kosztują prąd, gaz, woda, podatki i wreszcie naprawy, których stary dwór bez przerwy się domagał. Natalia zarabiała tylko na przyjmowaniu letników, ale tych było coraz mniej. 

Natalia nadal nie odkryła sezonu poza sierpniem. A pamiętacie, co studiowała?

– Co byś powiedziała na wyprowadzkę do innego miasta, a może nawet za granicę? Mam na oku pracę w Irlandii. 

Natalia reaguje entuzjastycznie i wyraża chęć sprzedaży dworku, ale pyta, czy Damian dalej będzie ją bił.

Zamiast tych „awantur” chciała powiedzieć „znów zaczniesz się nade mną znęcać”, ale wolała go nie drażnić. Zależało jej na Damianie, zależało na ucieczce daleko stąd. Musiała być znacznie uważniejsza niż poprzednio. Jeśli ratujesz związek, nie możesz wymagać, że zmieni się jedynie druga strona. Musisz zacząć od siebie.

Po raz pierwszy ktoś chce coś zmieniać. Tylko w sumie jak, będzie mu częściej dostawiała śniadanie do łóżka? Chyba nie na tym polega dojrzewanie i rozumienie swoich błędów życiowych.

– Natalka, kocham cię. Zrozumiałem, jak bardzo, dopiero wtedy, gdy cię straciłem. 

Powiedział za jej plecami Bartosz, łącząc siekierę i głowę Natalii? Niestety nie, za to zmieniamy historię:

Powiedział to niskim, pełnym erotyzmu tonem, który poczuła głęboko w lędźwiach. Ależ pragnęła być już z Damianem. Kochać się z nim do upojenia. Wszędzie. Jak kiedyś. W szalonych, dobrych czasach ich początku...

Pamięć złotej rybki. Jakoś dotąd Damian był przedstawiony jako najgorszy kochanek o najmniej romantycznym sercu całej serii, jako że pracował jako księgowy i nie stalkował Natalii.

– (…) To ty byłaś cudem. Dokonałem tego, by odzyskać ciebie. Jestem po odwyku, zaszyłem się i przyrzekłem sobie: nigdy więcej alkoholu.

Damian był raczej na kursie dla amatorów podrywu, nie na odwyku.

Och, jak wspaniale się słuchało słów Damiana... „Jestem cudem! Jestem cudem!”, zaśpiewała w myślach, zupełnie nie biorąc pod uwagę faktu, że on zawsze miał gadane i słowami potrafił owinąć ją sobie wokół małego palca.

Michalak zrobiła sobie za długą przerwę. To ten najbardziej konkretny, przyziemny i najmniej elokwentny z jej amantów.

Damian naciska na Natalię, by ta jak najszybciej pozbyła się Bartosza, bo wtedy będzie można sprzedać dwór.

Był on człowiekiem, którym Damian – mimo wysiłków – nigdy się nie stanie. Nie miał w sobie głębokiej prawości i empatii Bartosza. I tych właśnie dwóch cech nienawidził u konkurenta najbardziej.

Wcale nie chodzi o to, że w okolicy rozwodu jego była żona znalazła sobie konkretnego nowego chłopaka zamiast zestarzeć się samotnie.

Damian mówi, że powinni odpuścić kontakt do czasu pozbycia się wszystkich z dworu.

Czy raczej lepiej zaszantażować ciebie, naiwna Natalko, byś jak najszybciej pozbyła się Bartosza. Wtedy Damian nagrodzi cię swoją osobą. Z telefonami i esemesami w bonusie.

Dziękujemy za spojler, narratorze, bardzo chcieliśmy wiedzieć, że tak naprawdę Damian knuje.

Bohaterowie rozłączają się. Po chwili Bartosz wpada na Natalię i bełkocze o drugiej szansie.

Chwiał się na nogach ze zmęczenia, waleriana, którą podała mu Ula, szeptała kusząco: „zaśnij, zaśnij, zaśnij”

Wiedziałam, że to nie była waleriana…

Natalia zrywa z Bartoszem. Prosi go o opuszczenie dworu, ponieważ chce jak najszybciej sprzedać nieruchomość. W trakcie rozmowy pyta:

– Może ty kupiłbyś Marcinki? 

Zaśmiał się, choć nie było mu do śmiechu.

– Ten dwór wart jest kilkaset tysięcy. Czy ja wyglądam na bogacza? Znasz moje finanse, nadal masz dostęp do mojego konta. Sprawdź, czy nie przybył tam zbłąkany milion, i dopiero wtedy wróć z propozycją.

Szlachetna bieda. Tylko Siergiejowi wolno być milionerem.

Bartosz zapada w sen, Natalia schodzi do kuchni i przepraszają się nawzajem z Urszulą.

– Mogę zapytać, który to był miesiąc?

– Trzeci.

– Och...! – krzyknęła cicho zaskoczona Urszula.

Jej mama też poroniła w trzecim miesiącu, ale wyglądało to zupełnie inaczej niż u Natalii. Dostała silnego krwotoku, ból niemal odebrał jej przytomność. Ta kobieta miała sporo szczęścia, że pół godziny później jak gdyby nigdy nic biega po schodach, ma siłę na pogawędki, nie krwawi, nie cierpi...

No tak, nie cierpi, nie chodzi na czarno i nie ryczy, coś musi być nie tak. Mnie dziwi upływ czasu: jakie pół godziny później? W pół godziny raczej się nie wyrobiła z udawaną podróżą do szpitala, a jeszcze zdążyła snuć niecne plany, porozmawiać z Damianem i zerwać z Bartoszem.

– Masz na imię Urszula, tak? Skąd jesteś?
– Z Kijowa.
– Białorusinka?
– Nie!

Jednak Ukrainka?

Jestem Polką z dziada pradziada! Moi dziadkowie pochodzili z Kresów. Niedawno wraz z rodzicami uzyskaliśmy status repatriantów. Wysłali mnie pierwszą do Polski. Na studia.

Rozumiem patriotyczny wydźwięk wypowiedzi, ale ciężko mieć narodowość "z dziada pradziada" w Europie. To kontynent kuszący rozmaitymi ofertami w zależności od epoki i miejsca, nie jakaś Wielka Brytania sto lat przed industrializacją. 

Zaraz po tym zostali aresztowani przez reżim Łukaszenki.

Za wyglądanie zbyt polsko? Oczywiście konkretów nie dostaniemy.

Po aresztowaniu rodziców zostałam bez pieniędzy. Właściciel domku, w którym mieszkaliśmy, dał mi czas do końca grudnia na znalezienie innego miejsca i nie wziął za to ani grosza. Dobry człowiek...

Przechwalanki traumami. Dlaczego ludzie w tak ciężkiej sytuacji nie wynajmą sobie mieszkania w dużym ośrodku, gdzie łatwiej o pracę, tylko robią sami sobie na złość? Dlaczego studentka nie mieszka w okolicy uniwersytetu, czy wręcz w akademiku?

Gdy uważała na to, jak mówi, wypowiadała się czystą polszczyzną, ale gdy się rozkręciła – jak w tej chwili – górę brał piękny, śpiewny akcent. W jej ustach ostatnie słowo brzmiało jak „cziełowiejk”.

Michalak ewidentnie ma słabość do wschodu Europy, nawet jeśli nie odróżnia Ukrainy od Białorusi, a Łemków od Rosjan. Ten fetysz to po "Ogniem i mieczem", czy po przebojach Kayah i Bregovicia?

Geografia według Michalak

– Zmartwię cię – ucięła Natalia, mając dosyć jej szczebiotu. – Jutro rano wszyscy troje musicie opuścić mój dom. Bartosz już o tym wie. Wyjeżdżam, wystawiam dwór na sprzedaż. Przykro mi – dorzuciła zdawkowo, widząc przerażenie w oczach dziewczyny.

– Ale jak... gdzie... gdzie się podziejemy? – wyjąkała Ula, czując łzy napływające do oczu.

Ula, silna kobieta, zaczyna płakać, mimo że nie podpisała żadnego kontraktu, dom jest patologiczny, a jeszcze wczoraj siedziała w wynajmowanym domku.

Już miała nadzieję, że podły los się odwrócił, że przybiła do spokojnej przystani. 

Ledwo przekroczyła próg – w środku nocy! – a tu wrzaski, poronienie, naćpała przerażonego pana domu, pani domu musi jechać do szpitala z taksówkarzem, bo Bartosz zachowuje się irracjonalnie. Jeśli wierzyć słowom Urszuli, jest w tym domu mniej niż godzinę. Z czego ona się cieszyła, tak szczerze?

Uli bardzo nie podoba się, że Natalia głośno nie cierpi.

Powinna leżeć w łóżku! Osłabiona po krwotoku, obolała... A tu „wyjeżdżam”?, „sprzedaję dom”?, wreszcie: „musicie się wynieść”?!

Powinna rzucać się i krzyczeć!

– Jutro pomyślimy, co dalej – szepnęła do dziecka. – Pan Bartosz nie da nam zginąć, prawda, gwiazdeczko?

Pan Bartosz, od którego jest uzależniona emocjonalnie i finansowo od godziny. Tak buduje się relacje przyjacielskie i romantyczne w tej sadze.

ROZDZIAŁ XV: PASOŻYTY I NIEWOLNICY

Zosia siedzi w szpitalu nad pasożytem i dzwoni do domu.

Późnym wieczorem upewniła się, że Mateusz radzi sobie z czeredą dzieci.

– W wojsku bywało gorzej – odparł wesołym tonem.

Dwa egzemplarze jeszcze żyją, dobrze się bawimy, znaleźliśmy parę niewybuchów!

Mimo że Emilka nie była jej rodzoną córką, Zosia kochała ją nie mniej niż adoptowaną Tosię i najmłodszą, swoją własną Martunię.

Nie była rodzona, a kochała ją tak samo jak adoptowaną.

– (…) Gdy tylko się obudzi, powiedz mu, że bardzo go kochamy. Mniejsza o to, co nawyrabiał.

Dla normalnej rodziny wieść, że członek rodziny, którego nigdy nie podejrzewaliśmy o branie (akurat) narkotyków, przedawkował, byłaby szokująca. Mateusz: no, spoko, wreszcie jakaś odmiana, trochę spokoju! Siedźcie w szpitalu, ile chcecie.

Dowiadujemy się, że dzieci świetnie się bawią u dziadków, a Zosia czeka, aż Nataniel zostanie wybudzony z narkozy.

W tym momencie drzwi się otworzyły. Na progu stanął doktor Kraszewski

CZY TO BYŁY MĄŻ MARTY?

– Zapraszam. Pani mąż jest przytomny.

Rozpłakała się jak dziecko. Przypadła do lekarza, ujęła jego dłonie i trzymała przez parę uderzeń serca bez słowa, bo przez zaciśnięte ze wzruszenia gardło nie przechodziły wyrazy wdzięczności.

Benek Kraszewski bardzo ucieszył się z tej ewidentnej propozycji seksu.

– Badania wypadły bardzo dobrze. Mózg nie jest uszkodzony. To prawdziwy cud, biorąc pod uwagę, czym i w jakich ilościach został potraktowany. 

I że jest wielkości orzecha!

Nataniel obudził się i natychmiast żąda kopulacji przy pielęgniarkach.

Przeczesała włosy mężczyzny, pogładziła go po policzku, pocałowała w usta. Chciał więcej, ale zawstydzona obecnością pielęgniarki, cofnęła się, kładąc palec na jego wargach.

– Nie teraz. W domu.

Na szczęście!

– (…) Wybaczysz mi, najmilsza? Możemy udać, że to się nigdy nie wydarzyło.

Robi to samo, co przy Natalii! Najpierw bardzo brzydko się zachowuje, a potem "ojoj, przepraszam, zamknijmy temat", bo po tym nie wolno wracać do problemu.

Badali mnie dotąd, wymyślnymi metodami, aż stwierdzili, że wszystko jest okej. 

Dlaczego Nataniel tłumaczy takie rzeczy Zosi, która siedziała przy nim ileś godzin, gdy był nieprzytomny i to ona rozmawiała na bieżąco z lekarzami?

Słuchaj, Zosiu – ściszył głos – nie wiem, co się ze mną działo... pamiętam tylko noc, jakąś drogę przez las, a potem Bartosza, który coś do mnie mówi. Widzisz, w tym lesie...

Położyła mu dłoń na ustach.

Nie tak szybko, bo książka się od razu skończy!

– Wszystko wiem i możesz być spokojny. Bartuś odnalazł to, czym się zatrułeś, i zniszczył. Samochód kazałam odholować pod dom. Mateusz miał go dokładnie wymyć. Octem. Nikt niczego nie znajdzie, choćby nie wiem jak szukał. Nie ma mojej zgody, byś za głupi błąd poniósł większą karę, niż już poniosłeś.

Chryste, jaka patologia. Cała rodzina odkurza ślady po narkotykach, może jeszcze będzie się angażować w ukrywanie przekrętów podatkowych Nataniela? Wszyscy współuzależnieni, ale to wiemy od dawna.

– Jest całkiem źle. Madzia nie chce o nim słyszeć, o jego dziecku tym bardziej. Boję się, że gdy tylko Siergiej wróci do żywych, dostanie pozew o rozwód. 

Ze śpiączką tym bardziej dostanie pozew! Madzia dała się poznać jako interesowna osoba.

Nataniel przymknął oczy. Coś – jakieś nieodległe wspomnienie – domagało się jego uwagi. Potrzebował tylko chwili ciszy i spokoju, by się skupić.

– Zosiulu, zostawisz mnie na moment samego? Muszę coś sobie przypomnieć. Czuję, że to bardzo, bardzo ważne.

Jak wiemy, myślenie jest dla Nataniela bardzo trudną i wymagającą wysiłku czynnością.

Odprowadził ją pełnym wdzięczności spojrzeniem. Każda inna zaprotestowałaby, że ledwo zdążyła się nim nacieszyć, a Nat już ją wyrzuca, ale nie Zosia.

Wysokie mniemanie o Zosi.

Wróciły jak żywe. Przepiękne okręgi, gwiazdy, kwiaty, spirale... Jedna z nich, w kształcie helisy, obraca się wokół własnej osi, dwie nici splatają się ze sobą i rozplatają. Stopnie połączone są cząsteczkami adeniny i tyminy, cytozyny i guaniny. Nataniel wie, co to jest. Spiralę DNA znają wszyscy jak świat długi i szeroki. Wiruje w każdej żywej komórce. W niej zapisane są kolor twoich włosów, barwa skóry, to, czy jesteś dziewczyną czy chłopakiem... Połowę dostałeś od matki, drugą od ojca...

Otworzył szeroko oczy. To było takie proste! Dlaczego ani Zosia – lekarz przecież – ani on – ratownik TOPR po przeszkoleniu medycznym, od razu na to nie wpadli?! Dlaczego skazali na cierpienie Magdę i dzieci Siergieja?!

Tak. Trzeba było narkotyków, by któryś bohater doszedł do wniosku, że fajnie zrobić test na ojcostwo.

Serio.

Marianna przynajmniej coś kombinowała w temacie, ale doszła do pierwszej klasy gimnazjum z różowym groszkiem i w dodatku doszła do błędnego wniosku, że brązowooki mężczyzna nie może mieć niebieskookiej córki.

– (…) chyba święta rozum nam odebrały. Znam wyjście z tego koszmaru: trzeba zrobić dziecku badanie DNA. To takie proste! Wykaże przecież, czy Siergiej jest ojcem małej, czy też krzywdzimy go podle takimi podejrzeniami. Dzwoń do Bartosza. Ma dojścia w szpitalu. Niech załatwia laboratorium, które zrobi to badanie na cito. A najlepiej na wczoraj.

Nataniel był w śpiączce kilka dni i zakłada, że nikt na to wcześniej nie wpadł. Co gorsze – ma rację.

– Rzeczywiście coś mi się na umysł rzuciło, że pierwsza na to nie wpadłam.

Środowisko medyczne, a tylko Marianna bez wykształcenia cokolwiek kombinowała. 

Zosia dzwoni do Bartosza poprosić go o zabranie Michasi do punktu robienia testów, a on zwierza się z poronienia, które nastąpiło przez niego (bez konkretów) i zerwania z Natalią.

– Naprawdę przygarniecie nie tylko mnie i dziecko, ale i dziewczynę, o której wspominała twoja mama?

– Tę, która niedawno straciła rodziców? Kresowiankę? 

Przytaknął.

– Oczywiście. Spakuj siebie, dziecka nie musisz, i przyjeżdżajcie. Poproszę Mateusza, żeby przygotował pokój na poddaszu.

Jak widzimy, w tym tomie popychadła połączyły siły i mają możliwość decydowania o swoim losie. Co prawda Nataniel zakazał dziewczynie przyjeżdżać, ale teraz okazuje się, że Zosia, Marianna, Mateusz – i być może nasz góral – stanowią mocną opozycję do pijaczek i samców alfa w śpiączce.

– Zosiu... dwa pokoje – ośmielił się sprostować. – Nie będę przecież mieszkał z poznaną wczoraj młodą kobietą.

Niech mają wspólną łazienkę!

– Do ciebie mam oczywiście pełne zaufanie, ale młode samotne dziewczyny nie powinny mieszkać z samotnymi przystojnymi mężczyznami.

– Zosiu...

– No co? Przecież jesteś przystojny. Powiedziałam coś nie tak?

Zosia już przyzwyczaiła się do myśli o potencjalnym wdowieństwie. Co zabawne, mówi to z Natanielem za plecami.

– Bartuś... – Zosia westchnęła zmartwiona. – Czas leczy rany, a Natalia jest silniejsza, niż ci się wydaje. 

Zosia musi sobie wyobrażać rany kłute brzucha albo ślad po kopnięciu. Do wesela się zagoi!

– Mogę się do was wprowadzać? Jesteś pewna?

– Oczywiście. Tym bardziej że przyda mi się do pomocy ta Kresowianka.

Niewolnik przyjaciela twoim niewolnikiem!

– Podrzucę ciebie i Michasię do Domoradzkich – zwrócił się do Urszuli, gdy pierwszy żal minął. – To świetni ludzie. Zosia, kochana kobietka, nie wahała się ani chwili, proponując, byśmy u nich się zatrzymali. Mam nadzieję, że pomożesz jej trochę przy dzieciach, gdyby wyraziła taką potrzebę?

– Oczywiście!

– Ale to jest trójka dzieci. Z Alą, która nie wiadomo jak długo u nich pobędzie, czwórka.

– Z Michasią piątka.

– I trzy wielkie psy.

– Będzie się działo! – Roześmiała się. 

Roześmiała się przez łzy, wiedząc, że nie ma żadnego wyboru.

– Lubię wyzwania. Jeśli pani Zofia da mi wolne co drugi weekend, gdy mam zajęcia na uczelni, z radością zajmę się piątką dzieci i trzema psami.

Dziewczyna odważnie negocjuje. Jeszcze trochę i uda jej się uzyskać jedną parówkę do suchej bułki na śniadanie.

– Plus dwóch marudnych facetów, których trzeba nakarmić.

Bo sami nie potrafią ani ugotować, ani trafić łyżką do ust!

ROZDZIAŁ XVI: WIEDZA O GENETYCE

Bartosz przyjeżdża do Sennej.

Emilka streszczała wydarzenia ostatnich dni: „I tatuś nie wrócił, a mamusia pojechała do niego i też nie wróciła!”, dwie młodsze ciągnęły go za rękawy, koniecznie chcąc mu coś pokazać, Ala zaś, którą traktował jak córkę, wtuliła się w niego i nie chciała puścić. 

Jak widać, Ala jest straumatyzowana.

Bartosz przedstawia Ulę dzieciom i Mateuszowi.

– Ula Radziwił. Zgodziła się pomóc przy dzieciach.

Dziewczyna posłała Bartoszowi pełne wdzięczności spojrzenie. „Zgodziła się pomóc” brzmiało zupełnie inaczej niż „zatrudniłem ją”. 

Tak. Zaraz z radością oznajmi Zosi, że awansowała na drabinie społecznej, jako że rolę larwy przejęła Ula.

Ula głaszcze psa.

– Widzę, że lubisz nie tylko dzieci, ale i zwierzęta. Gdzie Bartosz znalazł taki skarb?

Romantyczna Ula w kwiecistej sukience rąbie drewno w języku kobiet. Czyli epatuje seksualnością w jedyny akceptowalny sposób. To jest odpowiednik rąbania drewna bez koszulki i ocierania śmierdzącego potu z czoła muskularnym ramieniem.

Bartosz wchodzi do środka, gdzie robi coś niespodziewanego.

Michasia breweriowała wniebogłosy, gdy Bartosz wbijał się do cienkiej żyłki. Urszuli serce się krajało, ale trzymała dziecko z całych sił.

– Mam. – Bartosz odetchnął z ulgą, unosząc probówkę.

Dopiero za trzecim razem udało mu się pobrać krew. 

Czemu oni znęcają się nad tym dzieckiem zamiast zanieść je do punktu, gdzie problemem zająłby się specjalista? I dlaczego oni żyją w latach pięćdziesiątych, gdzie takie rzeczy losowano rzutem monetą na podstawie grupy krwi, zamiast pobrać wymaz z policzka? Bartosz naprawdę nie uważał na studiach.

Już widzę, co dostaniemy w kolejnym rozdziale:

– Dzień dobry, oto szklanka krwi bardzo bladego noworodka, a tu jest palec Siergieja w woreczku strunowym, zróbcie badania na ojcostwo i zadzwońcie przed końcem książki.

– Ale takie badanie robi się z wymazu z policzka!

Bartosz splunął.

Czeka mnie teraz trudniejsze zadanie. Muszę zdobyć próbkę krwi Siergieja, czym lekarze nie będą zachwyceni, bądź co bądź nie mam żadnego prawa, by to zrobić. 

A miał prawo pobrać obcemu dziecku?

Bartosz dzwoni do Magdy.

– Słuchaj – stracił cierpliwość, bo czas naglił – pobrałem krew od dziecka, potrzebna mi twoja zgoda na pobranie próbki od Siergieja. Oddam obie do analizy porównawczej DNA. Jeszcze dziś może się okazać, że posądzamy o zdradę niewinnego człowieka.

– Tak samo może się okazać, że jednak jest winny. Na sto procent winny.

Co za masochizm. Bardzo chce cierpieć i olewać dzieci zamiast się dowiedzieć.

– Dopóki nie mamy czarno na białym, że Michasia jest jego córką, nie wolno nam Siergieja przekreślać. (…) Gdy test wyjdzie dodatni, niczego to nie zmieni, ale gdy wyjdzie ujemny... Madzia, odzyskasz wiarę w tego człowieka! Ukochanego męża i ojca twoich dzieci! (…)

Po drugiej stronie zapadło milczenie. I nie to, że Magda zastanawiała się nad odpowiedzią. Po prostu nie mogła słowa wykrztusić przez zdławione płaczem gardło. Oddałaby pół życia, żeby odzyskać Siergieja! 

Wydaje mi się, że mąż mnie zdradził, ale nie będę patrzyła na dowody niewinności, bo mogą okazać się prawdziwe!

– Pojadę z tobą. Osobiście złożę wszelkie podpisy. I będę czekała pod drzwiami laboratorium dotąd, aż otrzymam wynik.

Może trzeba było wysłać na pocieszanie Madzi w Wigilię Bartosza, nie jej brata-intryganta?

Bartosz i Magda jadą na badania.

Przeskakujemy do śmierci klinicznej Siergieja. Teraz małe wyjaśnienie kontekstu z fejsbuka Michalak, osoby niezainteresowane proszę o przejście wzrokiem poniżej tego akapitu. Otóż pod koniec zeszłego roku Michalak wrzuciła godzinny podkast na temat swojej śmierci klinicznej, którą przeżyła po próbie samobójczej, a także o byciu medium i spotkaniach z duchami. We wstępie zastanawiała się, dlaczego "umiemy rozmawiać o wyuzdanym seksie" (kto umie i kto rozmawia?), a o tamtym świecie już nie, ale ona zamierza złamać tabu. Rozwlekle opowiadała o tym, jak duch gryzł jej szklanki w domu, rozbijał patery, zrzucał książki i psuł przewody elektryczne do momentu wezwania egzorcysty, pojawiła się też historia o niespokojnej duszy brata przyjaciółki, który za życia tłukł szklanki, więc wszystko się zgadza i inne tego rodzaju elementy grozy. O ile anegdoty o duchach były pełne konkretów, to zmieniła ton na bardzo ogólny, gdy przeszła do tematu śmierci klinicznej. Bez szczegółów, kto wezwał karetkę, jak to się stało albo kto był przy niej, gdy się obudziła, co kontrastowało z resztą – nie wnikam, czy może nie chciała wywlekać intymnych elementów swojego życia, ale można było wywnioskować, że przeżyła mniej więcej to, co Siergiej poniżej. Jako niematerialna istota widziała w lustrze trzymanym przez anioła krzywdy, które wyrządziła innym ludziom, za to za lustrem były drzwi i raj, gdzie przebywały jej zwierzęta "potracone w najróżniejszych okolicznościach" (raj jej babci). Standardowo pojechała po ateistach, którzy w godzinę śmierci będą sami ("sorry, najwyżej będę się z tego spowiadała"). Ciężko było jej przebaczyć sobie to, że 30 lat temu usypiała za 20 zł całe mioty psów i kotów, ale nie pójdzie za to do piekła, bo to właściciele przychodzili z ultimatum "uśpisz je pani, a jak nie, to zakopię żywcem", więc to nie ona jest zła, tylko tamci. I że do piekła idzie się za to, że człowiek sam sobie nie przebaczył zła. Odważne podejście, bo z tego wynika, że właściciele miotów tym bardziej nie mieli sobie nic do zarzucenia, dzięki czemu pójdą do raju. Może dlatego Nataniel nigdy nie czuje wyrzutów sumienia i pozostaje dobry, a ludzie z poczuciem winy jak Sołtysiak czy Oliwia są definiowani jako negatywni bohaterowie?

Istniałem pośrodku nicości, nie wiedząc, co dalej. Dokąd się udać. Co zrobić, by wrócić do życia, ani czego dokonać, by umrzeć. Słyszałem płacz ukochanej kobiety. I moich dzieci. Ale on cichł. Milkł w oddali. 

Tego rodzaju narrację mamy w tej części powieści. Dużo krótkich zdań, Siergiej czuje obecność swojej rodziny.

Dziewczynki zaczęły niknąć, jakby uplecione były z mgły. Próbowałem je zatrzymać, krzyczałem, błagałem, ale srebrne pasma przepływały przez rozwarte palce i nie zatrzymałem żadnej z moich córeczek. Zapłakałem. Byłem bezcielesny, ale czułem łzy na policzkach.

Siergiej zamiast widzieć światełko w tunelu, widzi ciepło, ale dla dobra swojej rodziny tkwi w tym samym miejscu.

Przychodzi Anioł Stróż. Może ten sam, który powstrzymał matkę Michasi od aborcji? Innych w tej powieści nie było! Pyta Siergieja, czy zasługuje na powrót i miłość (czyt. życie).

I nagle mgła zmieniła się w migotliwe lustro, a ja ujrzałem wszystkie podłości, jakich dopuściłem się w stosunku do dzieci: krzyki, klapsy, straszenie pasem. Odepchnięcie, gdy nie miałem ochoty zająć się którąś z dziewczynek. Raniące słowa, po których zaczynały płakać... Oto ja. Kochający ojciec.

A mógł zabić! Co najlepsze, to przecież najczulszy ojciec w serii.

„Przepraszam, tak bardzo cię przepraszam”, zacząłem błagać Amelkę, która kiedyś przez moją nieuwagę została boleśnie uderzona w ramię. Rozpłakała się, a ja zamiast ją przytulić, ostrym głosem kazałem jej zamilknąć. Gdy to nie pomogło, chwyciłem dziecko za ramiona i potrząsnąłem nim tak mocno, że umilkło przerażone. I bało się mnie przez długi czas, aż zapomniało. Zaufało na powrót.

Ciekawe, co z Amelką2 i Amelką3.

Anioł waży jego uczynki.

Pojawił się przede mną inny obraz, którego wstydziłem się najbardziej: wracam pijany do domu. Magda wybiega na ganek, krzyczy, chwyta mnie za ramię i chce zaprowadzić do domku gościnnego, żeby dzieci nie widziały mnie w takim stanie. Wtedy ja... Boże mój, jak mogłem... uderzam ją w ramię z całych sił. Madzia leci w tył i spada ze schodków, na szczęście kilku.

Taki dobry partner! Nie gwałci mnie, nie zmusza do bolesnego seksu! Nie pije! Nie bije! Dobrze zajmuje się dziećmi! …przynajmniej jest ładny, zdrowy i sprawny!

Raptownie trzeźwieję. Biegnę do niej. Chcę ją podnieść, bełkocę przeprosiny. Ona, moja najmilsza, pozwala, bym postawił ją na nogi, lecz w oczach ma taki ból... tak straszny zawód... że wolałbym, by dała mi w twarz, by strzeliła na odlew, z całej siły.

Jaka dresiarska mentalność… Jakby dała mi w ryj, byłoby 1:1, ale ona zachowała się w cywilizowany sposób. Przez to musiałem odczuwać silne emocje i sprawa jest otwarta, wypadałoby bym przeprosił!

Mówi: „Tym razem ci wybaczę, bo cię kocham, ale następnego nie będzie”. A ja czuję taki wstyd... i przeogromną wdzięczność, że dała mi drugą szansę zamiast spakować siebie i dzieci i po prostu odejść...

Siergiej nie zauważył przez wiele lat małżeństwa, że dla Magdy liczą się pozory. Swoją drogą to była ostatnia postać męska, która nie piła szkodliwie przez te wszystkie tomy.

Pojawiają się inni: dawni przyjaciele, dziewczyny, które się we mnie kochały. Wreszcie ta jedyna, ukochana, która wycierpiała przeze mnie najwięcej. Marta Kraszewska. Mam jej śmierć na sumieniu. Dziś przyszedł czas zapłaty...

Już podczas lektury drugiego tomu świętowałam, że pozbyliśmy się najbardziej irytującej postaci. Niestety.

A jest winien śmierci, bo sprzedał Asi zapałki, którymi podpaliła chatę Nataniela, czy co?

*

Magda siedzi nad łóżkiem Siergieja i płacze.

Od chwili, gdy Bartosz podał jej wyniki, bez słowa, a ona przeczytała czarno na białym: „OJCOSTWO WYKLUCZONE”, łzy pogardy do samej siebie płynęły nieprzerwanie po policzkach kobiety.

Zabawne, jakby dziecko było kochanki Siergieja, ale ona mu wmówiła, że jest ojcem, a nie jakiś senator Damian.

Bartosz poprowadził ją po szpitalnych korytarzach, przytrzymując za ramię, bo potykała się, oślepiona tymi łzami, aż do sali, w której cicho i w samotności odchodził niewinny człowiek. Jej mąż. Skrzywdzony podłym podejrzeniem o zdradę.

Taki niewinny, a przed chwilą mieliśmy (również czarno na białym), że jest okropnym ojcem i mężem.

Wyobraźmy sobie, że te retrospekcje ze śmierci klinicznej pojawiają się na początku tomu w innym kontekście (zakładając, że nie jest to bezpośredni przeskok z poprzedniego w wigilijną noc). Podejście Magdy do potencjalnej zdrady Siergieja byłoby tylko przykrywką dla jej prawdziwych uczuć kłębiących się od lat. Chciałaby odejść z dysfunkcyjnego związku z gangsterem, ale nie miała pretekstu, ponieważ rodzina by ją zjadła, co widzimy na przykładzie kombinowania Natalii. A tymczasem Nataniel sam dał jej pretekst, rozdmuchując plotkę o domniemanej zdradzie!

Teraz Magda dostała kilka tygodni, by zdystansować się, opłakać koniec relacji, spojrzeć chłodnym okiem na wady Siergieja i jego podejście do przemocy. Mogłoby się okazać, że jego wierność czy niewierność nie zmienia nic – Magda uniezależniłaby się od niego psychicznie, bo wykazała, że jest w stanie bez niego funkcjonować. 

– Czy on mi wybaczy?

– On nie wie – odparł cicho. – I nigdy się nie dowie.

Dopóki ktoś mu przy piwku nie powie.

„Boże mój, byłeś wierny, nie zdradziłeś mnie, a ja życzyłam ci śmierci. Pragnęłam, byś nigdy się nie obudził. Gdyby wczoraj poprosili mnie o zgodę na odłączenie aparatury, podpisałabym ją bez wahania, z nienawiścią, jaką kipiałam w środku. Zabiłabym cię, kochany, nie próbując dochodzić prawdy. Ukarałabym cię śmiercią za miłość i wierność”, padła na kolana i zaczęła modlić się o wybaczenie. Prosić o litość i Siergieja, i Boga.

W końcu dała mu mentalnie w ryj, ale okazało się, że za nic, więc to unieważnia wszystkie jego poprzednie winy.

Bartosz bawi się w narratora, prawiąc Magdzie morały, a gdy ta przyznaje mu rację…

Bartosz przyciągnął ją do siebie i ucałował zmierzwione włosy, pachnące dziecięcym szamponem. Ona wtuliła się w mężczyznę drżącym od płaczu ciałem.

I to nad prawie że truchłem Siergieja! A w kolejnej linijce:

– Dziękuję ci, przyjacielu. Nawet nie wiesz, co dla mnie uczyniłeś.

Może ktoś zapomniał dać trzy gwiazdki, gdy bohaterowie budzą się w łóżku obok?

– Nie ja. To twój brat wpadł na pomysł testu. Nam wszystkim zamuliło umysły. Nataniel pozostał przytomny. Z przerwą na Złoty Pył.

Pragnę zauważyć, że to Nataniel uznał rojenia Magdy z bękartem za całkiem wiarygodny scenariusz i zapoczątkował ten nieszczęsny ciąg wydarzeń.

– Długa historia. Nataniel nią się pewnie pochwali, gdy wrócisz z Siergiejem do domu. No, będę jechał. – Wypuścił ją z ramion.

Cała Senna wie o problemach z narkotykami poza Magdą? Nie wiem, czy pamiętacie, ale wcześniej był to wielki sekret, by Nataniel nie poszedł za kratki.

ROZDZIAŁ XVII: KASA Z NIEBA CO MARZENIA SPEŁNIA

Siergiej się już obudził, więc zostaje wypisany ze szpitala.

Nad bramą wjazdową Nataniel z Bartoszem rozpostarli wielki transparent, malowany pracowicie dziecięcymi rączkami: „WITAJ W DOMU, TAÓSIÓ! KOHAMY CIĘ!”.

Miejmy nadzieję, że pisał to Jędruś, a nie reszta dzieci z pomocą Emilki.

W pierwszych dniach był słaby jak dziecko. Mógł tylko wodzić za swoją Madzią wzrokiem pełnym miłości. Z każdą chwilą, z każdym łykiem bulionu, nabierał jednak sił.

A ponieważ jest to magiczny bulion gotowany przez Panoramiksa, wiemy, co się zaraz wydarzy…

– Tylko wskazana jest ostrożność – upomniał mężczyznę lekarz. – Żadnego wysiłku, aż mięśnie odzyskają dawną sprawność. Pani w tym głowa, by przez najbliższe tygodnie mąż jak najwięcej wypoczywał.

To pani musi być na górze!

Od kiedy Siergiej się obudził, nie odstępowała go na krok. Całe siedem dni i nocy spędziła w fotelu, który jakaś dobra dusza wstawiła do pokoju.

Moje pytanie brzmi, kto zajmuje się pensjonatem Sodarowów, jeżeli właściciel jest w śpiączce, właścicielka pije na umór albo siedzi w szpitalu, podczas gdy naczelne popychadła zostały oddelegowane do opieki nad dziećmi.

– No dobrze, tamten łachudra dźgnął cię i porzucił na pastwę losu, w środku mroźnej nocy. To już wiem, ale powiedz mi, mój kochany, skąd wziąłeś dziecko?!

– Jakie dziecko? – zdumiał się.

Czyli historia z dźgnięciem jest mniej intrygująca od magicznie pojawiającego się dziecka. To jest tak głupie, że wątek Iwana zostaje pogrzebany! 

Siergiej nie pamięta, w jaki sposób znalazł się w posiadaniu świeżego noworodka, a Magdę nagle olśniło, że wypadałoby go zwrócić do autora.

– Lekarz powiedział, że wspomnienia z czasem powrócą – dodała pocieszającym tonem, gładząc mężczyznę po ramieniu.

Nie mogła się go nadotykać! Chciała się do niego przytulać, pragnęła czuć ciepło jego ciała, żywego ciała. Słuchać serca, które biło tylko dla niej. I głębokiego oddechu, gdy spał.

To podkreślanie, że jest żywy! No tak, jakby był martwy, seks byłby trochę gorszy.

Nataniel odbiera Sodarowów samochodem ze szpitala.

– Wsiadajcie, kochani. Wszyscy czekają. Wreszcie zobaczysz swoją Michasię. – Wtrącił złośliwie i zaśmiał się, widząc zmieszanie na twarzy przyjaciela. Siergiej tak właśnie reagował na wspomnienie o dziecku. – A także nową miłość Bartosza.

– O, to rozstał się z Natalią?

– Raczej ona pozbyła się jego.

– Dlaczego? Gazda to spokojny człek, nie wadzi nikomu!

Ideał mężczyzny! Siergiej to samo: co prawda bije, pije, ale nie wadzi nikomu!

Nataniel zdradza, że prawdopodobnie wróciła do Damiana, na co Siergiej się piekli, że przecież chlał, bił ją i poniżał.

– Biedny Bartosz. Przegrać z takim śmieciem... Mam nadzieję, że przygruchał sobie nową laskę.

Z takim kaleką! Z takim brzydalem! Jednorękim bandytą!

– On jeszcze o tym nie wie – odparł Nataniel. – Ale sądząc po rozkochanych spojrzeniach, jakie posyła mu Urszula, niedługo się dowie. Iwierzę, że będzie znią szczęśliwy. To kochana dziewczyna. Zupełnie inna od złośnicy, jaką się okazała Natalia.

To jest tak stereotypowe. Uwodzenie Polaków-naiwniaków we wschodnim stylu. Natalia to z kolei w ich oczach złośnica, bo odmówiła zajmowania się dzieckiem, kiedy Jej Mężczyzna jej to rozkazał.

Okazuje się, że Magda przyjęła pod swój dach Urszulę z Michasią, natomiast Bartosz mieszka u Nataniela. Co z Aliną – nie wiadomo.

Jedynie wizyty Uli wnosiły promyk słońca w jego smutną egzystencję. A wpadała do dworku pod byle pretekstem coraz częściej i – co widzieli wszyscy, tylko nie Bartosz – darzyła go coraz większym uczuciem. Ani Nataniel, ani Zosia nie śmieli jednak przyspieszać sprawy. Gazda sam musiał wyjść ze skorupy i otworzyć serce na nową miłość.

Wszyscy uznali, że nastolatka będzie doskonale do niego pasowała. Jednak gdyby nastolatka w takiej samej sytuacji akurat miała nieszczęście posiadać grzeszne krągłości i czarne włosy, jej zakochane spojrzenia okazałyby się bezczelne, a przychodzenie było pretekstem do pokazywania wdzięków.

Siergiej wysiada z auta.

– „Tatósió”? „Kohamy?” – Parsknął śmiechem. – Kto Emilkę uczył ortografii, bo chyba nie pan pisarz?

Emilka ma świadomość, w jakim uniwersum żyje. Ukrywa swój wiek, jak może, gimnastykuje się, a ci nie doceniają (tak naprawdę to Tosia, której Emilka nie poprawiła).

Otarł szybko niemęską łzę i nadstawił ramiona, w które po chwili wpadła Emilka – najszybsza i najstarsza – a potem po kolei reszta dzieci. 

Emilka wygrywa w wyścigu na jedyne dziecko, które ma szansę zostać pozytywnym bohaterem.

Ruszył z dziećmi na piechotę, opowiadając po drodze, co takiego się wydarzyło, że niemal pół roku spędził w szpitalu. 

I on obudził się tydzień temu? Tyle zajęła rehabilitacja człowieka, który był niedotleniony przez piętnaście minut? 

– Cześć, Sierioża! – Bartosz wybiegł im naprzeciw i zamknął przyjaciela w niedźwiedzim uścisku. – Jak tam, jednooki bandyto, wróciłeś do żywych?

Bartosz jest tak bardzo outsiderem, że nie wie, że dla naszej kompani to Damian jest jednorękim (wprawdzie) bandytą.

Ula podaje Michasię Siergiejowi.

– Ależ ty masz piękne oczy, gwiazdeczko – wyszeptał i nagle... obraz niczym meteor przeciął jego mózg. (…) Las, krew na rękach, krew na śniegu. Wstaję, chociaż rana od noża boli tak strasznie, że ledwie mogę oddychać. Nagle słyszę kobiecy głos: „Nie możesz umrzeć”. Myślę, że to Madzia. Unoszę głowę i widzę pochylającą się nade mną sylwetkę. Światło księżyca pada na jej twarz i... znam tę dziewczynę. Kiedyś już ją widziałem. Ale kiedy...?

Tak! Teraz dopiero zaczynamy się zastanawiać nad tożsamością matki dziecka. Gdzie on widział te oczy, w telewizji?! Może to była matka Madzi? Kryminalne sprawki, które zna jako kryminalista.

Krople potu sperliły jego czoło, z takim wysiłkiem próbował sobie przypomnieć, gdzie i w jakich okolicznościach spotkał matkę Michasi, ale na próżno.

Uwielbiam, jak bohaterowie widowiskowo męczą się, próbując myśleć.

Urszula nie odstępowała małej na krok, zakochana w dziecku jak wszyscy inni. Tylko wtedy, gdy ktoś przejmował nad Michasią opiekę, ona mogła zająć się czym innym. Najczęściej była to pomoc w kuchni czy sprzątanie wielkiego domu. Czasu dla siebie miała niewiele, ale nie narzekała. Przeciwnie! Była wdzięczna tym dobrym ludziom, że ją przygarnęli pod swoje skrzydła.

Bo jeszcze miałaby czas na rozmyślania czy inną depresję! Mogłaby się zorientować, w jak kiepskiej jest sytuacji i zacząć szukać innej pracy i młodszego niż Bartosz mężczyzny.

Szczególnie jednemu z nich... Nataniel miał rację: na widok Bartosza dziewczyna rozpromieniała się niczym słoneczko. Wodziła za nim tak rozkochanym spojrzeniem, że tylko ślepy – i facet z zasadami, który nie będzie uwodził opiekunki do dziecka – by tego nie zauważył.

Zasady z kosmosu, no przecież. 

Dziś również przysiadła w kącie z Michasią na kolanach i pokazując małej obrazki w książeczce, co rusz zerkała na Bartosza. Dawno nie widziała go takim ożywionym i radosnym! Przekomarzał się z Zosią, dokuczał Magdzie, wyzłośliwiał się na Siergieju i wdał się w słowną utarczkę z Natanielem, którą rzecz jasna przegrał – pisarza nikt nie jest w stanie przegadać – a oczy śmiały mu się przy tym tak, że Urszula poczuła wzruszenie.

Ta wstawka z pisarzem – Michalak klepie się po ramieniu? Wygrywa wszystkie utarczki słowne tu albo w literaturze, wstawiając wrogów jako antagonistów.

Marianna skarży się, że pierwszy raz w sadze ktoś zmuszą ją do pracy nie za darmo, a za pieniądze:

– ...przyjechali do nas, do leśniczówki, żeby czasem nie natknąć się na któreś z was i Natalia poprosiła, byśmy wypucowali Marcinki od piwnic po strych. Rozumiecie, że mają poważnego kupca. Mateusz z początku chciał odmówić, ja również nie byłam zbyt chętna, by pomagać tej dziewczynie, a jeszcze mniej tamtemu obwiesiowi, ale... za miękkie mamy serca i daliśmy się uprosić. Dodatkowy zarobek też się przyda.

Tak! Co ta Natalia, oszalała, płacić Mariannie i Mateuszowi? 

– Mamuś, wystarczy powiedzieć, ile potrzebujesz, i damy ci pieniądze! Nie musisz sprzątać u obcych! – obruszyła się Zosia.

Czyli Natalia i Damian awansowali do rangi obcych?

– Nie u obcych, tylko u Natalii, i nie sprzątam, tylko raz jeden jedyny pomogę uporządkować dwór – odparła Marianna spokojnie.

Wiesz, jaki ten Damianek śmieszny, bez rączki, trzeba mu pomagać!

– Chciałbym go zobaczyć – odezwał się nagle Bartosz. (…)

– To jedź! Nawet zaraz! – wykrzyknął Mateusz. – Obejrzyj dom, sprawdź, co jest do naprawy, co domaga się naszej uwagi. Przyjedziemy z Marianną przygotowani do pracy. Masz tu klucze i jedź.

Jaki ten Mateusz niedomyślny. Przecież Bartosz może teraz zaprószyć ogień w dworku! W końcu co nieco wiemy o jego przeszłości.

– Może zabrałbyś ze sobą Urszulkę? – wtrącił Nataniel i zwrócił się do dziewczyny: – Świata nie widzisz, poza ranczo nie wychodzisz. Pewnie chciałabyś oderwać chociaż dziś odpocząć od obowiązków?

Zmieszana, bo oto znalazła się w centrum zainteresowania, wyszeptała:

– Bardzo bym chciała. Chociaż lubię pracę u państwa i kocham Michasię. Wszystkie dzieci kocham – poprawiła się szybko.

Znowu wielkie tłumaczenie się, bo jeszcze ktoś sobie pomyśli, że krytykuje nadmiar pracy. 

Bartosz patrzy na nastolatkę rozmarzony.

„Będzie cudowną matką. Cudowną, czułą i kochającą matką. Zazdroszczę facetowi, który zdobędzie taki skarb”, myślał w takich chwilach ten, któremu ów skarb garnął się do rąk.

Ewidentnie jest płodna, nie to co Natalia! Ale będzie zapładniania, nie trzeba będzie marnować czasu.

– To co, Ulcia, jedziemy? – zwrócił się do dziewczyny, a ta poderwała się, oddała Michasię Magdzie i odrzekła żartobliwym tonem:

– Z panem zawsze i wszędzie.

To się robi coraz bardziej creepy z linijki na linijkę.

Ula i Bartosz wsiadają do samochodu i po chwili milczenia Bartosz pyta o rodzinę (pamiętacie, że unikał tematu, bo zaczynała płakać?).

– Miałaś wiadomości od rodziców? – zapytał, przerywając tę ciszę.

– Tak. Starają się o warunkowe zwolnienie – ożywiła się.

– Możemy coś dla nich zrobić? Jakoś pomóc? Wysłać chociaż paczkę żywnościową? Papierosy?

– Och, dziękuję panu za tę propozycję! Ale i tak do nich nie dotrze. Wszystko po drodze szabrują. – Posmutniała. – Całe szczęście, że rodzice są lekarzami. Dzięki temu traktują ich lepiej od innych. Miałaby do pana jedną prośbę... – dodała z wahaniem. – Tata ma chore serce, zaczyna brakować mu leku, który sprowadzał z Polski. Czy mógłby pan wystarać się o to lekarstwo? A ja prześlę je zaufanym kanałem?

Czyli nie da się wysłać, ale w kolejnej linijce jednak się da.

Bartosz mówi, że ok, pod warunkiem, że będzie do niego mówiła po imieniu. Gdy dojeżdżają na miejsce, Bartosz zamiast do dworku zabiera ją na spacer do sadu, gdzie mówi, że po sprawdzeniu domu pojadą do restauracji.

Zarumieniła się, czego na szczęście nie zauważył. Nie domyślał się nawet, że od pierwszej chwili, kiedy się poznali, spędzenie z nim i tylko z nim choć paru chwil było jej największym marzeniem.

Biedne dziecko, bez doświadczenia.

– Bardzo, naprawdę bardzo bym chciała...

– Ale?

– Mam obowiązki, przecież zajmuję się Michasią.

– Jestem pewien, że dziś dadzą ci wolne. Bądź co bądź wrócił Siergiej. Niech się nacieszy przybraną córeczką. Zresztą... – Po prostu wybrał numer do Magdy i zapytał, czy da dziś Urszuli wolne.

– Chcę ją porwać na randkę – wyjaśnił, puszczając oczko do coraz bardziej zmieszanej i nieszczęśliwej dziewczyny.

Bartosz dzwoni do Magdy, załatwia Uli dzień wolny i kokietuje, żartując, że znajomi chyba chcą ich swatać. A Ula, jak to zrównoważona bohaterka serii, na to:

Ona przez parę uderzeń serca patrzyła niewidzącym wzrokiem przed siebie, a potem odrzekła spokojnie:

– Kocham cię.

Moja mina przy czytaniu

No dobrze, gdyby się zastanowić, Ula jest realistyczna poza płaszczeniem się w stylu sprzed wieku. Mogłaby lgnąć do kogokolwiek po strasznych przeżyciach, nagłej utracie rodziców, znajomych i (prawie) dachu nad głową i w szoku pomylić stabilizację z miłością. W końcu jest bardzo młoda i nigdy nie była w związku. 

Stanął jak wryty. Zwrócił się ku dziewczynie. Spojrzała na niego pociemniałymi oczami, a on na parę sekund zatracił się w jej źrenicach. Uniósł dłoń i pogładził ją po policzku. Wtuliła usta w jej wnętrze, a on poczuł smagnięcie gorąca w lędźwiach.

Fuj.

– Ula… jestem od ciebie dwanaście lat starszy… – zaczął.

Przecież on ma przynajmniej 36 lat. Ta różnica wieku musi być większa.

(…) zaczął całować… Na początku lekko, jakby byli nastolatkami na pierwszej randce, ale ona pragnęła mężczyzny, a nie chłopca!

– Proszę cię – wyszeptała.

Zrozumiał. Zatracili się w pocałunku, ale i jemu, i jej było mało.

Pewnie, proponuj seks pracodawcy na działce jego byłej, piekła nie ma! Zaraz wściekła Natalia obrzuci ich ziemniakami z piętra.

On nie miał kobiety od wielu miesięcy, ona nie miała mężczyzny jeszcze nigdy.

A tylko Damian umie ręką, można było zapytać Damiana.

– Pragnę cię całym sercem, kochałbym się z tobą tu, pod jabłonią, ale myślę, że nie jesteś na to gotowa. Wydarzyło się to tak niespodziewanie…

"Nie jesteś gotowa"… Może Ula ma urodziny za miesiąc, a jakoś głupio tak z nieletnią?

Była mu wdzięczna za te słowa. Z trudem przyszłoby jej odmówić, gdyby chciał więcej.

A odmówiłaby.

XD Ale trolling, najpierw miota się i krzyczy jak desperatka: "Kocham cię, kocham cię!!! Nie wytrzymam, proszę, błagam, tutaj, weź mnie teraz, ja chcę mężczyzny, pod jabłuszkiem, tutaj, szybko!", a potem "Odmówiłabym, bo trzeba"?

nie po pierwszym pocałunku, nie tutaj, na zimnej ziemi.

Nie no, logiczne. Szkoda że w tym uniwersum nie byłoby w tym nic dziwnego.

Poczuła łzy napływające do oczu. „Boże mój, dziękuję Ci za Bartosza. Nawet jeśli skończy się na tym pocałunku, dziękuję za chwilę szczęścia w jego ramionach”.

Scałował te łzy, w myślach dziękując Bogu za Urszulę.

W ten sposób kolejny po Siergieju cierpiący wdowiec dostaje w nagrodę kilkanaście lat młodszą atrakcyjną dziewczynę, bo z jakiegoś powodu ta książka, mimo że napisana dla kobiet, ukazuje sielankę, w której dogadza się mężczyznom. I jeszcze ten kult dziewic – autorka ma dwoje dzieci i raczej pisze również dla matek, jak czują się przy takich scenach czytelniczki? Jedynym niedoświadczonym seksualnie mężczyzną był toksyczny Damian. Rozumiem ten cały fetysz "spał ze wszystkim, co się ruszało, ale zmienił się, bo jestem taką wspaniałą panną z dworku", ale powracająca dysproporcja sił wynikająca z braku doświadczenia nawet kobiet w średnim wieku (Marianna) jest przerażająca. Cóż, w tym uniwersum mężczyzna nie może być trofeum dla żony.

W końcu para wchodzi do dworku i zaczyna jakieś porządki. Prawie natychmiast "zbliża się wieczór" i robią sobie przerwę na pogawędki.

– Od dzieciństwa marzyłam o takim miejscu na ziemi. Gdy porwałeś mnie z chatki pod lasem i zobaczyłam Marcinki po raz pierwszy, myślałam, że oto sen się spełnił.

No kup mi ten dworek, bez dworku nie będzie seksu w brudnej ziemi!

– Odkupił bym go, ale nie wyczaruję takich pieniędzy – dodał ze smutkiem.

Jestem dobrym bohaterem serii, dlatego nie mam stałego dochodu, miotam się między dworkiem, swoją kiełbasiarnią o której zupełnie w tym tomie zapomniałem, a dorywczym ratowaniem ludzi. Nie mam żadnych oszczędności i w sumie sam się dziwię, że jeszcze nie umarliśmy z głodu!

Dwór został wystawiony na sprzedaż za siedemset tysięcy. Bartosz nigdy nawet nie widział takiej kwoty, nie mówiąc o jej posiadaniu.

Nawet nie patrzył na dworek, w którym mieszkał za darmo, bo jeszcze zobaczyłby drzemiące w nim bogactwo.

Dobry Bóg nagradza jednak dobrych ludzi.

A zły Bóg nagradza złych.

Co obstawiacie?

A. Mama zadzwoni z pytaniem, dlaczego jeszcze nie odebrał dwóch milionów odszkodowania za płonący dom z rodziną w środku

B. Natalia poślizgnie się na schodach, wpadnie w ciężkie prześcieradła i rozbije głowę na śmierć, a spadek prawem dżungli otrzyma Bartosz

C. Kupią z Ulą zdrapkę, dzięki której wygrają główną nagrodę

D. Natkną się na zmarłego Iwana przestępcę, który właśnie obrabował bank, znalezione nie kradzione?

Niespodzianka! Dzwoni mama:

– Wystąpiliśmy, synku, do firmy, która spowodowała tę tragedię, o odszkodowanie. Na twoim koncie od roku leżą dwa miliony złotych z odsetkami. I czekają na chwilę taką jak ta.

Ale realistyczny zwrot akcji! Trzeba jednak przyznać, że Monika Gazda trolowała od zawsze, przypomnijmy sobie chociażby jak kasowała wiadomości od Natalii na telefonie syna, żeby nie rozmawiał z pokrzywioną lafiryndą. Teraz syn dwoi się i troi od nadmiaru pracy, nie dosypia, ma na głowie małe dziecko – którym, przez jakiś czas, zajmowała się również mama – a ta do tej pory nawet nie zająknęła się na temat pieniędzy na koncie. Może milionów było pięć, balowała za kasę po zmarłej żonie i dziecku, a dopiero teraz zreflektowała się, że wypadałoby oddać Bartoszowi chociaż część pieniędzy?

Życie Basi i Przemka było bezcenne. Żadne pieniądze nie wynagrodzą mu ich straty. Lecz jeśli dzięki nim odzyska spokój w domu, który pokochał… tak. Weźmie te dwa miliony i kupi Marcinki.

Przywróci im dawną świetność.

I w takiej sytuacji Bartosz, zamiast podziękować narratorowi za szczęśliwy zbieg okoliczności, zamiast po prostu dać Natalii pieniądze i cieszyć się domem od zaraz, kombinuje jak tu ją oszukać i dać jej jak najmniej (zobaczycie za chwilę). Cudowny bohater.

– Umawiaj się z Natalią na akt notarialny – odrzekła wzruszona. – Przyjedziemy z tatą na parapetówkę.

XD Jak tylko matka mu w końcu łaskawie powiedziała o bogactwie, to od razu wprasza się na imprezę. Jakoś to pasuje do mojej teorii z przebalowanymi pozostałymi milionami.

– Już teraz szukajcie najlepszego szampana. Kocham cię, mamuś. I jeszcze raz dziękuję. Będziemy mieli dom! – wykrzyknął, jakby dopiero teraz to do niego dotarło.

Niestety fakt że mama do teraz ukrywała pieniądze, nigdy do niego nie dociera.

Rozłączył się, porwał Urszulę w ramiona i obrócił dookoła ze śmiechem. A potem zaczął całować ją tak, jak nie całował od dawna. Od kiedy ostatni raz miał w objęciach swoją Basię.

A związek z Natalią? Jaką Natalią? Nikt już nie pamięta.

Mateusz nie dostanie swojego raportu o stanie dworku. Nie muszą też z Marianną sprzątać u obcych. Niedługo Marcinki staną się własnością Bartosza i jeśli już, pomogą przyjacielowi, a nie… komu innemu.

Marianna i Mateusz nie muszą już sprzątać u obcych. Posprzątają ten sam dworek, ale dla mnie, Bartosza. Za darmo, po znajomości, mimo że "obca" Natalia chciała im zapłacić.

ROZDZIAŁ XVIII: MIŁOŚĆ MA WIELKIE USZY

Zuzanna (niespodzianka!) przyjeżdża do dworku Marcinki razem z partnerem Szymonem. Minęli się z Bartoszem, dlatego Zuzanna wpada w panikę na widok brudnego zaniedbanego dworku z zapuszczonym ogrodem.

– Boże mój, co się z nimi wszystkimi stało?! – krzyknęła, coraz bardziej przerażona.

Dworek nie odpowiada na pytanie, dlatego jadą popytać ludzi we wsi. Natalii nikt nie lubił, to nikt nic nie wie.

– Spróbuj się uspokoić – poprosił. – Znajdziemy małą.

Przytaknęła, bo chciała w to wierzyć, ale w pięknych, niebieskich oczach, w których zakochał się od pierwszego wejrzenia, rozbłysły dwie wielkie łzy.

<3 Dwie pojedyncze łzy to już poważna sprawa.

Mijało pół roku, odkąd powierzyła córeczkę ludziom, których ledwo znała. Pół roku strachu o dziecko, gdy dzień w dzień i noc w noc błagała Boga, by ci ludzie otoczyli Michasię opieką i miłością. By na nią nie krzyczeli, by jej nie bili, żeby nie głodzili maleństwa i żeby nie oddali go do sierocińca.

Logika! Zuzanna nie oddała dziecka do adopcji ze wskazaniem, nie pozwoliła nikomu obcemu się nią zaopiekować, za to zostawiła Michasię na progu domu NAJLEPSZYCH, NAJWSPANIALSZYCH ludzi, jakich kiedykolwiek spotkała. To znaczy modli się, żeby jej nie bili i nie głodzili, ci najwspanialsi. W sierocińcu na pewno miałaby jeszcze gorzej. Tam dzieci wkłada się do kotła z lawą. Widziałam.

Oddalając się w tamtą mroźną wigilijną noc, przyrzekła sobie i córeczce, że weźmie się w garść, znajdzie pracę za godne wynagrodzenie (...). Nie było łatwo, bo też nie przywykła do pracy. Przez całe dorosłe życie była utrzymanką bogatych facetów.

Dorosłe życie, które trwało jakieś dwa lata, bo Zuzanna jest bardzo młoda. Z czego odejmijmy jakiś rok na bycie hodowcą pirenejczyków, kilkumiesięczną śpiączkę, pracę w kancelarii i ciążę.

Jej jedynym zajęciem było pięknie wyglądać i robić panu i władcy dobrze, gdy tylko naszła go ochota. Senator był nadzieją na lepszą przyszłość. Zaufała mu. Uwierzyła, że ją kocha, że odejdzie od żony i założą szczęśliwą rodzinę.

Ale szczęścia na czyjeś krzywdzie nie zbudujesz…

Czyli są łącznie dwa powody, dla których Zuzanna jest przeklęta: raz, nie dała Bartoszowi poruchać, kiedy ten był smutny. Dwa, weszła w związek z żonatym mężczyzną.

Chcąc przywiązać senatora do siebie jeszcze bardziej, przestała brać pigułki antykoncepcyjne i zaszła w ciążę.

Ach. Jakby była spokrewniona z Natanielem, byłoby jej wolno. A tak przypał, następne -50 punktów dla Gryffindoru.

On zamiast się ucieszyć, cisnął jej w twarz pieniądze na aborcję.

I zrobiłaby to: zabiłaby własne dziecko, gdyby nie jej Anioł Stróż

To żeby czytelnicy nie zaczęli sobie wmawiać, że to był tylko symbolizm. Anioł Stróż lata po uniwersum i koniec. Nie mogę uwierzyć w te bdzury.

Ile razy ją [Jasną] przeklinała, przez miesiące zagrożonej ciąży, samotności i skrajnej biedy…

Ciąży zagrożonej, żeby było dramatyczniej.

Gdy tylko napatoczył się kolejny kochaś, znów gangster

Znów!? Śmieszkowałam na początku, że ten cały Senator to osiedlowy naćpany Seba w dresie o ulicznej ksywce "Senator", a tu się okazuje że to prawda.

co po pierwszych dniach czułości zaczął się nad nią znęcać

…wszystko w ramach kary za złe sprawowanie w przeszłości…

po raz pierwszy nie miała oporów, by go wykorzystać, wycisnąć jak cytrynę. Dla dobra dziecka, które nosiła pod sercem.

Strasznie dziwny ten system wartości. Ultralafirynda Zuzanna zyskuje odkupienie dzięki ciąży, braku aborcji i wykorzystywaniu mężczyzn dla dziecka.

Tutaj następuje streszczenie prologu i pierwszego rozdziału, gdzie Zuzannie kończą się pieniądze, decyduje się oddać dziecko do okna życia, potem je z niego zabiera, wsiada do autobusu żeby podrzucić je bohaterom książki i tak dalej.

Tak, oddała dziecko obcym ludziom – co z tego, że wiedziała, gdzie mieszkają? – ale przez następne tygodnie umierała z żalu i tęsknoty za córeczką. Była bliska samobójstwa

Kolejna Iwona.

i pewnie skończyłaby ze sobą, gdyby los nie zesłał jej Szymka Kołodzieja, zwykłego dobrego chłopaka

który najpierw dał jej dobrą pracę,

Znowu romans z szefem! Miłość po grób za bułkę i pięć złotych.

potem ją pokochał, pomógł wyjść z głębokiej depresji i po prostu był przy niej, na dobre i na złe.

Och, jakie szczęśliwe zakończenie! Nie spodziewałam się.

Czasami myślał, jakim jest szczęściarzem, że tak piękna dziewczyna w ogóle zwróciła na niego uwagę. Sam nie uważał się za przystojnego. Zwłaszcza przez te odstające uszy…

Sedno sprawy. Oczywiście dalej wzruszająca historia o dzieciństwie i jak dzieci mu dokuczały.

Był brzydki i nie miał dziewczyny, aż do pewnego dnia, gdy do restauracji, w której był szefem kuchni, zawitała piękna nieznajoma z prośbą o pracę.

Brzydki, ale jaki ustawiony!

Najpierw jako kelnerka, równie szybko awansowała na stanowisko menedżerki sali, kiedy Szymon się w niej zakochał.

Jak dostać awans: poradnik dla opornych

Aż pewnego dnia, gdy oboje zostali w pracy niemal do świtu, przed zamknięciem lokalu Szymek zaproponował jej łyk dobrej herbaty i kęs pysznego ciasta.

W herbacie była pigułka gwałtu, a w cieście afrodyzjaki i złoty pył.

spróbowała smakołyków (...) i tak ją tym ujął, że po prostu rozpłakała się. A potem zaczęła opowiadać o całym bagnie, przez które brnęła od najmłodszych lat:

Przez żołądek do serca. Teraz jeszcze tylko kilka godzin słuchania o wszystkich traumach Zuzanny i będzie twoja! W opowieści molestujący ojciec, matka alkoholiczka i przeklęta uroda w wieku lat siedmiu:

o szkole z internatem dla trudnych dzieci, do której wysłali siedmioletnią córeczkę, byle pozbyć się jej z domu, o problemach, których przysparzała jej przeklęta uroda, o molestowaniu przez wychowawców i starszych kolegów.

Nie wiem jak to skomentować.

[Szymon] mimo nieszczęsnych uszu, miał szczęśliwe dzieciństwo i kochających rodziców, dumnych z osiągnięć syna, który wygrał jedną z edycji „MasterChef Junior”.

Nie wiem czemu mnie to tak bawi. To nie jest jakieś specjalnie głupie czy śmieszne, po prostu wiem, że Michalak akurat oglądała sobie w telewizji, jak zdolne dzieci robią rybę w cieście i natychmiast wkleiła to do pisanego akurat rozdziału.

Ale on pragnął mieć własną restaurację. I dzięki pieniądzom – niewielkim, ale jednak – które dostał od rodziców i państwa na start, zaraz po studiach to marzenie spełnił.

W sumie mało prawdopodobne, bo program trwa chyba od 2016 roku, a do 2026 Szymon zdążył dorosnąć, skończyć studia i rozkręcić biznes. Chyba że brał udział w jednej z pierwszych edycji i miał 13 lat, dobra.

I tak jakoś się stało, że od tej nocy codziennie zostawali aż do zamknięcia, a potem Szymon rozpieszczał ją smakołykami, a ona z wdzięczności – sama zaproponowała! – odbierała jego koszule, które zmieniał dwa–trzy razy dziennie, by następnego ranka przynieść wyprane i odprasowane.

Typowy romans: żarło za koszule.

Jednak dużo czasu musiało upłynąć, zanim ona pokochała jego.

Jakieś dwadzieścia koszul.

I zwierzyła mu się z największego sekretu: nieślubnej córeczki, którą zmuszona była oddać.

Szymon jest w szoku.

Czy jednak znalazłby miejsce i w nim [w Mieszkaniu], i w swoim sercu dla cudzego dziecka? Spojrzał na dziewczynę, która czekała na jego reakcję jak na wyrok. A gdy uniosła piękne, ciemnoniebieskie oczy, w których zakochał się pół roku temu, po prostu przepadł, jak pierwszego dnia.

Jest najdalej czerwiec, Zuzanna urodziła dziecko na wigilię i jakiś czas później znalazła pracę. Zdążyła awansować, ponoć dużo czasu zajęło jej otwieranie się przed Szymonem. Oni są razem najwyżej kilka miesięcy, a już mieszkają razem, już pada pytanie, czy odbiorą porzucone dziecko. Z drugiej strony jak u Michalak standardowy związek polega na tym, że para zaczyna ze sobą chodzić i po miesiącu spodziewa się dziecka, więc trzeba od razu zaplanować ślub, takie ślamazarne wyjawianie o sobie faktów może uchodzić za szczyt ekscentryzmu. 

I tak Szymon dał się namówić na szukanie Michasi i przechodzimy do bieżącej akcji. Koniec rozdziału, papa.